Α1. Ο Ατίλιος Ρήγουλος, όταν έτρεπε σε φυγή τους Καρχηδονίους στην Αφρική, έγραψε στη Σύγκλητο ότι είχε φύγει ο μισθωτός εργάτης του κι ότι είχε εγκαταλειφθεί το χωράφι του απ’ αυτόν⋅ η Σύγκλητος αποφάσισε να αναλάβει το κράτος τη φροντίδα του αγρού, επειδή ο Ρήγουλος απουσίαζε. Οι κόρες του Σκιπίωνα πήραν προίκα από το δημόσιο ταμείο, επειδή ο πατέρας (τους) δεν είχε αφήσει τίποτα σε εκείνες.
Η Πορκία, η σύζυγος του Βρούτου, όταν έμαθε το σχέδιο του άντρα της να δολοφονήσει τον Καίσαρα (ή: για τη δολοφονία του Καίσαρα), ζήτησε ένα μαχαιράκι (ή: ξυράφι) μανικιουρίστα τάχα για να κόψει τα νύχια της και αυτοτραυματίστηκε μ’ αυτό, καθώς της γλίστρησε δήθεν τυχαία. Έπειτα ο Βρούτος, αφού κλήθηκε στην κρεβατοκάμαρά (της) από τα ξεφωνητά των υπηρετριών, ήρθε για να τη μαλώσει, γιατί τάχα (κατά τη γνώμη του) είχε κλέψει την τέχνη του μανικιουρίστα.
Β1.
| 1 | γ |
| 2 | α |
| 3 | β |
| 4 | α |
| 5 | β |
Β2.
| 1 | ε |
| 2 | ζ |
| 3 | α |
| 4 | γ |
| 5 | δ |
Γ1.
| senatus |
| rura |
| earum |
| dotium |
| illa |
| aequius – aequissimum |
| popule |
| virorum |
| cultello tonsorio |
| ancillae |
| certe |
| talia consilia |
Γ2α.
| elapso🡪 | elabi | |
| vocatus🡪 | vocari | |
| molientem🡪 | moliri | |
Γ2β. | ||
| scribendi | ||
| discedamus | ||
| absens | ||
| acceptum | ||
| conferto | ||
| exegimus | ||
| interficiet | ||
| vulnerabatis | ||
| venissent | ||
Δ1α. ab eo: εμπρόθετος (επιρρηματικός) προσδιορισμός του ποιητικού αιτίου στο desertum esse.
curari: υποκείμενο στο απρόσωπο ρήμα placuit, τελικό απαρέμφατο.
semper: επιρρηματικός προσδιορισμός του χρόνου στο exigeret.
uxor: παράθεση στο Porcia
temerarium: επιθετικός προσδιορισμός στο factum.
amoris: γενική αντικειμενική στο indicium.
Δ1β. cum Poenos Romae funderet
cum Poenos Athenis funderet
cum Poenos Carthagine funderet
Δ2α. “cum viri…cognovisset”: δευτερεύουσα επιρρηματική χρονική πρόταση ως επιρρηματικός προσδιορισμός του χρόνου στο περιεχόμενο της κύριας με ρήμα το poposcit. Εισάγεται με τον ιστορικό- διηγηματικό σύνδεσμο cum (χρησιμοποιείται για διηγήσεις πράξεων του παρελθόντος). Υπογραμμίζει τη βαθύτερη σχέση της δευτερεύουσας με την κύρια πρόταση και δημιουργεί μια σχέση αιτίου- αιτιατού ανάμεσά τους, ενώ είναι φανερός ο ρόλος του υποκειμενικού στοιχείου που υπάρχει στην υποτακτική. Συγκεκριμένα, εκφέρεται με υποτακτική υπερσυντελίκου, cognovisset, γιατί εξαρτάται από ρήμα ιστορικού χρόνου, poposcit και δηλώνει προτερόχρονο στο παρελθόν.
Σύμπτυξη στην αντίστοιχη μετοχή: viri sui consilio de interficiendo Caesare cognito.
Δ2β. α) ut eam obiurgaret.
β) eam obiurgatum
γ) eam obiurgandi causã/ gratiã και με υποχρεωτική γερουνδιακή έλξη:
eius obiurgandae causã/gratiã
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ΑΛΜΑ»
Βόλλαρη Εξακουστή
Δάββου Σοφία
Λούπη Βασιλική
Μιχαηλίδη Αθηνά
Παναγιωτοπούλου Όλγα
Πανοπούλου Ιωάννα
Παπαδόπουλος Σάκης
