Είναι αδιανόητο, εν έτει 2026, να καίγονται πολίτες, πυροσβέστες, περιουσίες και τα τόσο απαραίτητα για τη ζωή μας δάση και να αιτιολογούμε την καταστροφή με την επιβεβαίωση της κλιματικής αλλαγής, δίνοντας άφεση αμαρτιών σ’ όλους τους εμπλεκόμενους, με τη δικαιολογία ότι παρομοίως καίγεται η Ευρώπη, ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Αμερική.

Το έργο αυτό δεν το έχουμε μόνο δει να επαναλαμβάνεται με τις μνημονευθείσες συνέπειες, αλλά και το έχουμε ζήσει στο πετσί μας και μας το θυμίζουν συνεχώς τα κόκκινα πυρόπληκτα δάνεια.

Η άποψή μου για να γλιτώσουμε απ’ αυτήν την ετήσια και εποχιακή μάστιγα δεν είναι μόνο η οργάνωση του Πυροσβεστικού Σώματος και η ενίσχυση των εναέριων μέσων, που ανελλιπώς πρέπει να συνεχιστούν και να επιταχυνθούν, αλλά θα πρέπει να δούμε εντελώς τεχνικά την οργάνωση της ανοικοδόμησης, αφενός, και αφετέρου τη δυνατότητα παρέμβασης στις υπάρχουσες οικοδομές που βρίσκονται ή πρόκειται να δομηθούν πλησίον ή εν μέσω κατάφυτων ή δασικών εκτάσεων, καθώς και σε αυτές που βρίσκονται στις πεδινές εκτάσεις και περιτριγυρίζονται από αγρούς, οι οποίοι αναπόφευκτα την καλοκαιρινή περίοδο είναι γεμάτοι φυτικά υπολείμματα, κυρίως καλαμιές, που παραμένουν σ’ αυτές μετά τον θερισμό των σιτηρών.

Το παράδειγμα για την υποχρέωση που πρέπει να ενσωματωθεί στην οικοδομική νομοθεσία μάς το δίνουν από παλιά τα άνυδρα νησιά, τα οποία, χωρίς κεντρικό αρδευτικό δίκτυο λόγω απουσίας πηγών ή γεωτρήσεων, έπρεπε να επιβιώσουν και να έχουν το τόσο πολύτιμο για τη ζωή μας νερό.

Όλες, λοιπόν, οι νησιώτικες οικοδομές είχαν ένα μεγάλο υπόγειο κάτω από την κατοικία τους, που τους εξασφάλιζε, πέρα από δροσιά το καλοκαίρι, την απαραίτητη ποσότητα βρόχινου νερού για όλες τις αναγκαίες χρήσεις της διαβίωσής τους.

Όλα, λοιπόν, τα λούκια πέριξ της σκεπής διοχέτευαν τα βρόχινα νερά μέσα από υδρορροές και τα αποθήκευαν στο υπάρχον υπόγειο, όπου δημιουργούσαν μια ατομική ρεζέρβα νερού για χρήση το καλοκαίρι, σε εκείνα τα νησιά που, όπως ελέγχθηκε, ήταν άνυδρα ή είχαν λιγοστό νερό, το οποίο στέρευε το καλοκαίρι λόγω του φτωχού υδροφόρου ορίζοντα αλλά και της εντατικής και αυξημένης χρήσης.

Πρώτο μέτρο

Το πρώτο μέτρο, λοιπόν, που άμεσα πρέπει να ενσωματωθεί στην οικοδομική νομοθεσία είναι η υποχρεωτική κατασκευή, σε κάθε είδους νέα οικοδομή που ανεγείρεται πλησίον ή εν μέσω δασικών ή κατάφυτων εκτάσεων, ενός υπογείου, επιφανείας ίσης με αυτήν της οικοδομής.

Αυτό το υπόγειο, με ένα μέσο βάθος 3,00 μ., θα μπορούσε, σε μια μεσαίου μεγέθους οικοδομή των 100 m², να μας δώσει, σε ώρα ανάγκης, τουλάχιστον 290 m³ περίπου νερό, το οποίο θα έχουμε αποθηκεύσει μέσω του δικτύου ύδρευσης, ιδιωτικής γεώτρησης ή μέσω των βροχών του χειμώνα, όπως στα άνυδρα νησιά μας.

Εναλλακτικά, το μέτρο αυτό θα μπορούσε να αντικατασταθεί με μια υπαίθρια πισίνα, η οποία θα παραμένει γεμάτη όλο το καλοκαίρι, με την προϋπόθεση ότι δεν θα φορολογείται.

Όλη αυτή η εγκατάσταση θα πρέπει να συμπληρωθεί με ένα αυτόνομο αντλητικό συγκρότημα, μηχανοκίνητο ή ηλεκτροκίνητο με γεννήτρια, τις αναγκαίες μεταλλικές υπόγειες σωληνώσεις περιμετρικά του υπό προστασία χώρου και, γενικά, τέσσερις τουλάχιστον εκτοξευτήρες ύδατος δυναμικότητας 10 ÷ 15 m³/h, τοποθετημένους στις επεκτάσεις των διαγωνίων, για παράδειγμα μιας παραλληλόγραμμης οικοδομής, και με περιοδική κίνηση 270°.

Δεύτερο μέτρο

Το δεύτερο μέτρο έχει να κάνει με τα υλικά ανοικοδόμησης.

Εδώ πρέπει να απαγορευθεί η δημιουργία ξύλινων κατασκευών, όπως σκεπές, κουφώματα, πέργκολες και περιφράξεις.

Δηλαδή, πρέπει να απαγορευθεί η χρήση ξύλου γενικώς. Οι σκεπές μπορούν κάλλιστα να κατασκευαστούν από κεκλιμένες πλάκες σκυροδέματος, τα κουφώματα από σκληρό PVC ή αλουμίνιο και οι περιφράξεις από σκυρόδεμα, σε συνδυασμό με πέτρα και μέταλλο.

Τα δε εξώφυλλα, όπως και οι πόρτες, θα πρέπει να κατασκευάζονται από πυράντοχο υλικό, σύμφωνα με τις πυροσβεστικές διατάξεις.

Τρίτο μέτρο

Το τρίτο μέτρο έχει να κάνει κυρίως με την αποψίλωση του περιβάλλοντος χώρου και την απομάκρυνση από την οικοδομή όλων των δένδρων που επικρέμονται πολλές φορές, χάριν καλλωπισμού και δροσιάς, πάνω από τις οικοδομές.

Παράλληλα, η άνετη πρόσβαση στον χώρο της οικοδομής θα πρέπει να είναι διασφαλισμένη.

Πέραν από αυτά που πρέπει να αλλάξουν υποχρεωτικά στην οικοδομική νομοθεσία, εξίσου υποχρεωτικά πρέπει να δημιουργηθούν πανελλαδικά μελετημένες αντιπυρικές ζώνες σε όλα τα δάση, αλλά και σε όλους τους οικισμούς.

Γιατί, όταν καίγονται, για παράδειγμα, μέσα σε τρεις ημέρες 100.000 στρέμματα αιωνόβιου δάσους, τι αξία έχουν και πόσο στοιχίζει στο περιβάλλον η πρόληψη; Δηλαδή, η δημιουργία 300 χιλιομέτρων αντιπυρικών δρόμων πλάτους 20 μ.;

Με την πρόληψη θα χάναμε τουλάχιστον μόνο 6.000 στρέμματα, γιατί οι δρόμοι στο δάσος θα επέτρεπαν, αφενός, την κίνηση των πεζοπόρων και μηχανοκίνητων μέσων πυρόσβεσης και, αφετέρου, θα απομόνωναν την καιόμενη ζώνη, με δυνατότητα παρέμβασης σε κάποια σημεία όπου η φωτιά θα προσπερνούσε την αντιπυρική ζώνη, αλλά και αναμονής για παρέμβαση στην επόμενη.

Αυτές οι ζώνες απομόνωσης των τμημάτων θα είναι αντίστοιχες των οικειοθελώς καιόμενων τμημάτων από την πυροσβεστική στην Αμερική και σε άλλες χώρες, για τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧ. ΔΙΑΚΟΣ
ΜΗΧ/ΓΟΣ – ΗΛΕΚ/ΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Ε.Δ.Ε.