“Η ΑΓΙΑ ΙΩΑΝΝΑ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΙΩΝ”

ένα θεατρικό γεγονός στον Πολυχώρο της Αμαλιάδας από την περιοδεία της θεατρικής ομάδας του ΠΑΜΕ.

Η πρώτη ελληνική παράσταση ανέβηκε το χειμώνα του 1972, μέσα στη χούντα, από τον θίασο Δημήτρη Μυράτ- Βούλας Ζουμπουλάκη. Αξίζει να σταθούμε σ’ αυτό καθώς και στο γεγονός ότι το έργο έκτοτε σπάνια ανέβηκε σε ελληνικές σκηνές.

Ο Μυράτ ήταν πρωτοπόρος.

Απόσπασμα από άρθρο του πρόσφατα εκλιπόντα Δημήτρη Γκιώνη στην Εφημερίδα των Συντακτών (23/1/2016):

<< Με τον Μπρεχτ

Μολονότι θεωρούμενος συντηρητικός, ο Μυράτ δεν είχε προκαταλήψεις. Ενδεικτικά ο θαυμασμός του για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, του οποίου όχι μόνο μετέφρασε και ανέβασε έργα, αλλά και του αφιέρωσε δύο πονήματα: «Ο καλός άνθρωπος του Αουγκσμπουργκ» και «Κριτική βιογραφία του Μπέρτολτ Μπρεχτ». Γράφει στο πρώτο (που αφιερώνει «Στον Κώστα Νίτσο που το ”Θέατρό” του μου έδωσε την ιδέα του βιβλίου αυτού»):

«Είχα διαβάσει πέντε έργα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, λίγα σύντομα βιογραφικά σημειώματα, είχα δει μερικές φωτογραφίες του και σχημάτισα την “ανεμώλια” πεποίθηση πως γνωρίζω τον ποιητή και το έργο του. Και τη μέρα που με χτύπησε η φιλοδοξία να ετοιμάσω μια μελέτη, ντράπηκα!

Οχι τόσο για την άγνοιά μου, αλλά κυρίως για την αντιπάθεια που με είχε καταλάβει για τον μεγάλο Ποιητή που τόσο ξώπετσα γνώριζα το έργο του και τη ζωή του. Γιατί ομολογώ meam maximam culpam, ο Μπρεχτ δε μου άρεσε και νόμιζα πως η φήμη του ήταν τεχνητή, εξαιτίας της πολιτικής του τοποθέτησης […]

»Καταντροπιασμένος στρώθηκα στη δουλειά και “από Διός άρξασθαι”, μελέτησα όλα τα θεατρικά του έργα, τα ποιήματά του, έπειτα – τραγούδια, μπαλάντες και songs, ο Μπρεχτ δεν χρησιμοποιούσε τον όρο ποιήματα, ούτε χαρακτήριζε τον εαυτό του “ποιητή” – και, τέλος, μελέτες γύρω απ’ τη ζωή, το έργο, τις πολιτικές του θεωρίες, την πολιτική του τοποθέτηση. Οσο προχωρούσα η αντιπάθεια μετατρεπόταν σε ενδιαφέρον, το ενδιαφέρον σε θαυμασμό, κι όταν νόμισα πως βρήκα το βαθύτερο κίνητρο κάθε εκδήλωσής του, ο θαυμασμός μεταβλήθηκε σε αγάπη».