Ομιλία Φιλιώς Νιάρχου στο 4ο Φεστιβάλ Οίνου και Γεύσεων Ν. Ηλείας
Εδώ, στην Αρχαία Ολυμπία, όπου κάποτε οι θεοί ευλογούσαν το σώμα και το πνεύμα, σήμερα ευλογείται και η γεύση μέσα από το 4ο Φεστιβάλ Οίνου & Γεύσεων Ν. Ηλείας.
Οι διοργανωτές, πριν από τέσσερα χρόνια, ξεκίνησαν δειλά-δειλά το φεστιβάλ και κάθε χρόνο γίνεται καλύτερο. Ευχόμαστε να γίνει θεσμός και, ακόμη καλύτερα, να πραγματοποιείται κάθε χρόνο και σε διαφορετικό μέρος.
Με το φεστιβάλ αυτό δίνεται η ευκαιρία στους συλλόγους και σε κάθε ομάδα που μπορεί να συμμετέχει να παρουσιάζουν γαστρονομικές δημιουργίες μέσα από τον διαγωνισμό «Στρώνουμε Τραπέζι». Στρώνουν τραπέζι με τα τοπικά εδέσματα του χωριού τους και γενικότερα του τόπου μας, χρησιμοποιώντας τοπικά προϊόντα.
Με τον τρόπο αυτό αναδεικνύεται ο πλούτος και οι παραδόσεις γύρω από τα φαγητά της ηλειακής γης. Επίσης, οι σύλλογοι μέσα από διάφορες εκδηλώσεις διατηρούν την πολιτιστική ταυτότητα, διαφυλάσσουν την ιστορική μνήμη και αποτελούν σημαντικό παράγοντα κοινωνικής συνοχής.
Σε περιοχές όπου ο πληθυσμός μειώνεται και η απομόνωση αυξάνεται, οι δράσεις τους δημιουργούν ευκαιρίες για επικοινωνία, συνεργασία και συμμετοχή των κατοίκων, ενισχύοντας τους κοινωνικούς δεσμούς και την αλληλεγγύη.
Συνολικά, οι δράσεις ενός πολιτιστικού συλλόγου δεν αποτελούν μόνο μέσο ψυχαγωγίας ή διατήρησης της παράδοσης, αλλά προσελκύουν επισκέπτες, προβάλλουν την περιοχή και μπορούν να ενισχύσουν τον τουρισμό και την τοπική επιχειρηματικότητα.
Κύριοι εκπρόσωποι της πολιτείας που παραβρίσκεστε στην όμορφη αυτή εκδήλωση, να προσέχετε τους πολιτιστικούς συλλόγους, αφού σας δίνεται οικονομικά η δυνατότητα, όταν φυσικά βλέπετε συλλόγους που ασχολούνται αποκλειστικά με πολιτιστικά γεγονότα, τηρούν τις νόμιμες διαδικασίες και κάνουν προσπάθειες, να είστε, όπως λέει ο λαός, «απλοχέρηδες».
Και μιας και οι σύλλογοι διατηρούν τις παραδόσεις, ας μην είμαστε «ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στα αλεύρια».
Δεν επιθυμώ την παρούσα στιγμή να επεκταθώ στο πώς πρέπει να δίνονται τα κονδύλια του Πολιτισμού, αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη θα πρέπει να δίνονται εκεί που πρέπει και όχι εκεί που δεν πρέπει…
Σήμερα ακούσαμε πολλά περί τρένου. Ως ενεργός πολίτης θέλω εδώ δημόσια να πω δύο λόγια σε ό,τι έχει σχέση με την επαναφορά του τρένου στη Δυτική Πελοπόννησο και συγκεκριμένα τη γραμμή Πάτρα – Πύργος – Καλαμάτα.
Η γραμμή αυτή δεν αποτελεί αίτημα νοσταλγίας. Είναι μια δημόσια μεταφορά, ένα κοινωνικό δικαίωμα και μια περιβαλλοντική ανάγκη. Δηλαδή, να μπορεί ο τουρίστας να μπαίνει στο τρένο και να θαυμάζει τις φυσικές ομορφιές που έχουμε, όπως γίνεται και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Ας μην ξεχνάμε ότι κάθε διαδρομή με το τρένο είναι κάτι περισσότερο από μια απλή μετακίνηση από έναν προορισμό σε έναν άλλο. Είναι ένα ταξίδι γεμάτο αναμνήσεις και όμορφες εικόνες που συνοδεύουν τον επιβάτη σε όλη τη διαδρομή.
Μέσα από το παράθυρο του τρένου, ο επιβάτης έχει την ευκαιρία να απολαύσει τοπία, πόλεις και εικόνες που μετατρέπουν το ταξίδι σε μια ξεχωριστή εμπειρία με αναμνήσεις.
Έτσι, κάθε διαδρομή με το τρένο δεν αποτελεί απλώς έναν τρόπο μεταφοράς, αλλά ένα ταξίδι γεμάτο αναμνήσεις και όμορφες εικόνες που συνοδεύουν τον επιβάτη σε όλη τη διαδρομή.
Στο παρελθόν, όταν περνούσε το τρένο, με την άφιξή του σε κάθε σταθμό σφύριζε δυνατά και ο αντίλαλος έφτανε και στα μακρινά χωριά. Έλεγαν το πρωί: «Πρέπει να σηκωθούμε, πέρασε το τρένο» ή το μεσημέρι: «Πρέπει να φάμε, είναι μεσημέρι, περνάει το τρένο».
Εμείς κάποιας ηλικίας έχουμε αρκετά βιώματα από εκείνη την εποχή.
Θα κλείσω με κάτι από την εποχή του Τρικούπη, όταν αποφασίστηκε να γίνει η γραμμή Αθήνας – Πειραιά. Θα στοίχιζε πολλά χρήματα και το κράτος ζητούσε κεφάλαια από ιδιώτες.
Ένας Αθηναίος τραπεζίτης ήθελε, προτού τοποθετήσει τα κεφάλαιά του στην επιχείρηση, να δει αν η επένδυση θα του απέφερε κέρδη. Αποφάσισε να ελέγξει μόνος του την κίνηση στην Πειραιώς για αρκετές ημέρες και να μετρά πόσα αμάξια και πόσοι επιβάτες έκαναν κάθε μέρα αυτή τη διαδρομή.
Διαπίστωσε ότι η κίνηση δεν ήταν μεγάλη και ότι τα κέρδη δεν θα ήταν ικανοποιητικά.
Το έργο, όμως, έγινε. Άρχισε το 1867 και ολοκληρώθηκε το 1869, ενώ τα εγκαίνια έγιναν με λαμπρό εορτασμό. Η δεύτερη γραμμή που δημιουργήθηκε ήταν Πύργος – Κατάκολο, λόγω του εμπορίου της μαύρης σταφίδας.
Και με απλά λόγια, όπως εγώ το αισθάνομαι, ας σταματήσει το «δεν υπάρχουν λεφτά», «θα μπει του χρόνου στο πρόγραμμα», «θα βγει σε δημοπρασία» και όλες αυτές οι γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Κουραστήκαμε να το ακούμε.
Τη Νότια Ηλεία δεν την προσέχουμε και πολύ… Όλα μπορούν να γίνουν. Θέλουν τρόπο και όχι κόπο.
Φιλιώ Νιάρχου
Πρόεδρος Νέου Συλλόγου Γυναικών Δήμου Φιγαλείας – Ζαχάρως
