Το χούι το είχε από μικρός. Νήπιο ακόμη, έκανε ότι κρατούσε στα χέρια του μιαν αόρατη φωτογραφική μηχανή και εστίαζε από τα ψίχουλα στο τραπέζι μέχρι και τα χέρια του πατέρα του, που ήταν ράφτης
Το χούι το είχε από μικρός. Νήπιο ακόμη, έκανε ότι κρατούσε στα χέρια του μιαν αόρατη φωτογραφική μηχανή και εστίαζε από τα ψίχουλα στο τραπέζι μέχρι και τα χέρια του πατέρα του, που ήταν ράφτης. Στην ίδια ηλικία, περίπου, ανακάλυψε ένα παλιό κουτί με φωτογραφίες, όπου συνειδητοποίησε ότι η μορφή των οικείων αλλάζει, οι άνθρωποι γερνούν και τα πρόσωπα και τα κορμιά τους αλλοιώνονται. Οταν λοιπόν επιτέλους ο γονιός του τού χάρισε μια Kodak Instamatic, ο Νίκος Αλιάγας ήξερε πολύ καλά τι θα την έκανε. Θα απαθανάτιζε ό,τι αγαπούσε, ό,τι του έκανε εντύπωση, καθώς ήξερε ότι μια μέρα μπορεί να μην το ξαναδεί. Η σχέση με τον φακό ήταν λοιπόν υπαρξιακή εξαρχής, πολύ προτού γίνει ένα μέσο έκφρασης, πέρα από τον λόγο τον οποίο χειρίζεται τόσο καλά. Πάντα σε τόνους ασπρόμαυρους, επηρεασμένος από τον Σεμπαστιάο Σαλγκάδο, τον Κουντέλκα και τον Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν, δίνει στα στιγμιότυπά του το gravitas της αθανασίας που τους αρμόζει.
Aυτή την περίοδο στο Βέλγιο η έκθεσή του «L’Esprit grec», στο Σατό ντε Βαρού, πήρε παράταση έως τον Ιανουάριο. Ο Αλιάγας προσεγγίζει την Ελλάδα μέσα από τα πρόσωπα, τις σιωπές και τις καθημερινές χειρονομίες της. Μια Ελλάδα βιωμένη, όπου η προσωπική μνήμη συναντά τη συλλογική. Στο δοκιμαζόμενο από τις ταραχές Παρίσι παρουσιάζεται έως τις αρχές του χρόνου στο Musée de l’ Homme η φωτογραφική του έκθεση «Les Grands Âges» (Οι μεγάλες ηλικίες). Το αφιέρωμα προσεγγίζει τη γήρανση μέσα από μια καλλιτεχνική και επιστημονική οπτική, αποτέλεσμα της συνεργασίας του συμπατριώτη μας με τον ειδικό στη μελέτη της, τον βιοδημογράφο Σαμιουέλ Παβάρ. Εξετάζει τη θέση των ηλικιωμένων και τους δεσμούς ανάμεσα στις γενιές. Στα βλέμματα, στις ρυτίδες και στα χέρια, ο φωτογράφος αναζητεί την αξιοπρέπεια, την επιθυμία και την παρουσία του ανθρώπου που συνεχίζει να υπάρχει, να αισθάνεται και να μεταδίδει.
Αυτό όμως που έκανε πολύ μεγαλύτερη αίσθηση ήταν η συμμετοχή του συγγραφέα και δημοσιογράφου στο Σαλόνι της Φωτογραφίας, που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικές ημέρες στην Πόλη του Φωτός. Εκεί, ο Αλιάγας παρουσίασε την ενότητα που βρίσκεται πιο κοντά στην καρδιά του: τον τόπο της καταγωγής του, Μεσολόγγι, και τους σημερινούς ανθρώπους του, μικρούς ήρωες της καθημερινότητας, με αφορμή τα 200 χρόνια από την Εξοδο. Ψαράδες και τεχνίτες, παιδιά και γέροντες, μουσικοί και γυναίκες συνθέτουν το δικό του αφήγημα. Στην έκθεση αυτή με τίτλο «Μεσολόγγι, γη της ελευθερίας», στην Grande Halle de la Villette, αναζητεί τη συνέχεια της Ιστορίας στο σήμερα: στη λιμνοθάλασσα, στις αλυκές, στις πομπές και στις οικογενειακές αφηγήσεις. Η ελευθερία αποκτά πρόσωπα, κινήσεις, συνήθειες· γίνεται ο τρόπος με τον οποίο μια κοινότητα θυμάται και συνεχίζει.
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου, στην ομιλία του μπροστά σε 400 άτομα, μοιράστηκε τους λόγους για τους οποίους φωτογραφίζει και τον τρόπο με τον οποίο οι δύο πατρίδες του συνυπάρχουν και διαμορφώνουν το βλέμμα του. Ενας σιωπηλός και υπαρξιακός διάλογος που ενώνει οικουμενικά τους ανθρώπους. Διακόσια χρόνια μετά την Εξοδο, το Μεσολόγγι παρουσιάστηκε στο γαλλικό κοινό μέσα από εκείνους που εξακολουθούν να του δίνουν ζωή. Εκεί βρίσκεται και η βαθύτερη συνοχή του έργου του Αλιάγα, στην ανάγκη να διακρίνει μέσα σε κάθε πρόσωπο μια μοναδική ύπαρξη, άξια προσοχής, μνήμης και σεβασμού. Οτι αντιστέκεται ακόμη στη λήθη.
