Του Φώτη Αλεξόπουλου*
Ενώ όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στη Θεσσαλονίκη και στη Διεθνή Έκθεση, όπου η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παρουσιάσει το πακέτο των εξαγγελιών του Πρωθυπουργού, μια διαφορετική Ελλάδα ανοίγει την πόρτα του Σεπτεμβρίου.
Είναι η Ελλάδα των εκατομμυρίων νοικοκυριών που επιστρέφουν από τις καλοκαιρινές διακοπές έχοντας ήδη πληρώσει ακριβά το κόστος του καλοκαιριού και τώρα βρίσκονται αντιμέτωπα με έναν νέο γύρο υποχρεώσεων.
Θα Πρέπει να πληρώσουν το Ενοίκιο ή το Στεγαστικό δάνειο, το Ρεύμα, το Σούπερ Μάρκετ, τα Καύσιμα για τις μετακινήσεις, τα Σχολικά είδη, τα Φροντιστήρια, τις Φορολογικές Υποχρεώσεις, κ.ο.κ.
Αυτή λοιπόν, είναι η πραγματική ατζέντα του Σεπτεμβρίου.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.
Η κυβέρνηση ετοιμάζεται να μιλήσει για παροχές, μέτρα και ελαφρύνσεις. Όμως το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πόσα θα ανακοινωθούν από το βήμα της ΔΕΘ. Το ερώτημα είναι πόσα θα μείνουν πραγματικά στην τσέπη του πολίτη.
Γιατί ο πολίτης δεν ζει με εξαγγελίες. Ζει με τον μισθό του, τη σύνταξή του και τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Και ο οικογενειακός προϋπολογισμός σήμερα πιέζεται από παντού.
Η κυβέρνηση δεν μπορεί να ζητά από την κοινωνία να αισθάνεται ότι «η οικονομία πηγαίνει καλά», όταν ένα μεγάλο μέρος των οικογενειών μετρά καθημερινά τα ευρώ για να βγάλει τον μήνα.
Η οικονομική ανάπτυξη δεν έχει πραγματικό νόημα όταν δεν μετατρέπεται σε καλύτερο βιοτικό επίπεδο. Η αύξηση των δημοσιονομικών εσόδων δεν αποτελεί από μόνη της επιτυχία, όταν η ακρίβεια εξακολουθεί να διαβρώνει το διαθέσιμο εισόδημα.
Και κυρίως, η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλη μία επικοινωνιακή παράσταση.
Χρειάζεται μόνιμες λύσεις.
Χρειάζεται ουσιαστική αντιμετώπιση της ακρίβειας, πολιτική για τη στέγη, μείωση των επιβαρύνσεων στην εργασία, στήριξη της οικογένειας και πραγματικές μεταρρυθμίσεις που θα αυξήσουν την παραγωγικότητα και τα εισοδήματα.
Γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δεν λύνεται με ένα εφάπαξ επίδομα.
Λύνεται όταν ο εργαζόμενος μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από τον μισθό του.
Όταν ο νέος άνθρωπος μπορεί να νοικιάσει ή να αγοράσει σπίτι.
Όταν μια οικογένεια μπορεί να μεγαλώσει παιδιά χωρίς να θεωρεί την απόκτηση δεύτερου παιδιού ως οικονομικό ρίσκο.
Όταν ο συνταξιούχος δεν αναγκάζεται να περιορίζει ακόμη και βασικές ανάγκες.
Ας μην μπερδεύουμε λοιπόν τη Θεσσαλονίκη με την πραγματική Ελλάδα.
Στη ΔΕΘ θα ακουστούν αριθμοί, ποσοστά και υποσχέσεις.
Τον λογαριασμό, όμως, θα τον πληρώσουν τα νοικοκυριά.
Και τον Σεπτέμβριο, όταν θα κλείσουν τα φώτα της Έκθεσης και θα τελειώσουν οι πολιτικές εξαγγελίες, η κυβέρνηση θα πρέπει να απαντήσει στο πιο απλό και δύσκολο ερώτημα:
Η Ελλάδα που παρουσιάζει η κυβέρνηση από το βήμα της ΔΕΘ είναι η ίδια Ελλάδα που ζει ο Έλληνας πολίτης μέσα στο σπίτι του;
*Ο Φώτης Αλεξόπουλος είναι Οικονομολόγος -Μέλος του Οικονομικού Επιμελητηρίου Ελλάδος -Μέλος του Διοικητικού Επιμελητηρίου Ελλάδος – Πτυχιούχος στο ΠΑΝΤΕΙΟ Πανεπιστήμιο στην Σχολή Επιστημών Οικονομίας και Δημόσιας Διοίκησης με Μεταπτυχιακές σπουδές στα Εφηρμοσμένα Οικονομικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης & της Δημόσιας Διοίκησης.
