Είναι αμέτρητες πλέον οι αποδείξεις ότι στην περίοδο της κρίσης και των μνημονίων εγκαθιδρύθηκε ένα είδος απόλυτης ασυλίας των τραπεζών
Οι έκτακτες νομοθεσίες της περιόδου μεταξύ άλλων εγκαθίδρυσαν την «αρχή» ότι οι εργαζόμενοι, οι πολίτες και φορολογούμενοι, τα λαϊκά νοικοκυριά και οι μικρομεσαίοι αυτής της χώρας ανέλαβαν την ισόβια υποχρέωση να «χρηματοδοτούν» με το υστέρημά τους τις τράπεζες.
Έτσι, οι τράπεζες μετατράπηκαν σε οικονομική ολιγαρχία, ακόμη και με τη δύναμη να υποχρεώνουν την πολιτική εξουσία να νομοθετεί για τα συμφέροντά τους ή να αποφεύγει να νομοθετεί ενάντια στα συμφέροντά τους.
Τα διαδραματισθέντα το τελευταίο διάστημα στην υπόθεση της απόφασης του Αρείου Πάγου για τον υπολογισμό των τόκων στα δάνεια του νόμου Κατσέλη είναι απολύτως ενδεικτικά, εντυπωσιακά και απαράδεκτα.
Ένας νόμος του ελληνικού κράτους, του οποίου οι προβλέψεις δεν θα μπορούσαν να είναι πιο καθαρές, ο νόμος Κατσέλη, καταστρατηγούνταν σκαιότατα επί επτά συναπτά χρόνια από τις τράπεζες και τα funds. Η υπόθεση έφτασε στον Αρειο Πάγο, του οποίου η ολομέλεια δικαίωσε τους δανειολήπτες.
Τότε ακριβώς οι τράπεζες και τα funds διοχέτευσαν «ερμηνείες» της τελεσίδικης, πλέον, απόφασης του Αρείου Πάγου, με προφανές «αίτημα» να την καταργήσουν διά της ερμηνείας! Ο επόπτης του τραπεζικού τομέα, Γιάννης Στουρνάρας, μίλησε για ανάγκη «ισορροπημένης» ερμηνείας της απόφασης, που θα λάμβανε υπόψη της το οικονομικό στοιχείο.
Επρόκειτο για ευθεία απόπειρα θεσμικού πραξικοπήματος, που θα ήταν αδιανόητη αν δεν είχε εγκαθιδρυθεί στη χώρα το καθεστώς της τραπεζοκρατίας.
Τελικά, οι προεκλογικές ανάγκες του κυβερνώντος κόμματος, επέβαλαν το αυτονόητο.
Έμεινε όμως η αίσθηση ότι, αν η απόφαση του Αρείου Πάγου είχε δημοσιοποιηθεί στη μέση της κυβερνητικής θητείας, το θεσμικό πραξικόπημα θα είχε ευοδωθεί…
πηγή: efsyn
