Με απόλυτο σεβασμό προς όλους τους θεσμικούς εκπροσώπους που συμμετείχαν στις συναντήσεις με το κυβερνητικό κλιμάκιο που επισκέφθηκε την Ηλεία χθες 16 Ιουνίου, οφείλω να εκφράσω την απορία και την απογοήτευσή μου για ένα θέμα που δεν ακούστηκε ούτε ως σκέψη, ούτε ως πρόταση, ούτε ως διεκδίκηση.
Τη δημιουργία μιας μικρής Μονάδας Ημερήσιας Νοσηλείας για τη χορήγηση χημειοθεραπειών στην Ηλεία.
Δεν ζητάμε να υποκαταστήσουμε τους ειδικούς.
Δεν ζητάμε να αποφασίσουμε εμείς ποιο νοσοκομείο είναι κατάλληλο ή ποιο είναι το σωστό επιστημονικό μοντέλο λειτουργίας.
Αυτή είναι δουλειά των γιατρών, των διοικητών και των αρμόδιων υγειονομικών αρχών.
Αυτό που ζητάμε είναι να υπάρξει πολιτική βούληση για να εξεταστεί μια τόσο απλή και ανθρώπινη λύση: πέντε καρέκλες χημειοθεραπείας, δύο ημέρες την εβδομάδα, για να σταματήσει η ατελείωτη ταλαιπωρία δεκάδων συμπολιτών μας. Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί ένα τόσο ρεαλιστικό αίτημα δεν βρήκε ούτε λίγα δευτερόλεπτα στον δημόσιο διάλογο. Όταν συζητάμε για την ανάπτυξη ενός τόπου, δεν μπορούμε να ξεχνάμε ότι η μεγαλύτερη επένδυση είναι ο άνθρωπος. Οι καρκινοπαθείς της Ηλείας δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μην αναγκάζονται να ταξιδεύουν εξαντλημένοι εκατοντάδες χιλιόμετρα για μια θεραπεία που θα μπορούσε να παρέχεται πιο κοντά στο σπίτι τους.
Η παράλειψη αυτού του ζητήματος δεν προσβάλλει κανέναν θεσμό. Αναδεικνύει όμως μια πραγματικότητα: ότι υπάρχουν ανάγκες της κοινωνίας που εξακολουθούν να μην βρίσκονται εκεί που θα έπρεπε, δηλαδή στην κορυφή των προτεραιοτήτων. Και αυτό είναι κάτι που οφείλουμε όλοι να αλλάξουμε.
Θανόπουλος Παναγιώτης
Πρόεδρος Παραρτήματος Ηλείας της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας
