Είκοσι χρόνια στο δημοτικό συμβούλιο Πύργου θα κλείσει στο τέλος του έτους ο Βασίλης Παναγόπουλος, όντας πλέον ο αιρετός με τη μακροβιότερη θητεία στον δήμο. Από το 2006 μέχρι σήμερα, η καθημερινότητά του δεν έχει αλλάξει και πολύ, αφού οι συνεργάτες του λένε συχνά ότι ακόμα κι όταν πηγαίνει στο τεχνικό του γραφείο, πάλι με τον Πύργο ασχολείται.

Ως αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών έχει επιφορτιστεί με τη μαγική λέξη που αγαπούν όλοι οι δημότες: έργα, έργα, έργα. Επομένως, όλη τη μέρα ασχολείται με χαρτιά, σχέδια, μελέτες και αποφάσεις. Ως πολιτικός που εκλέγεται όμως με σταυρό αδιαλείπτως, γνωρίζει πως όταν ο πολίτης χτυπάει την πόρτα και θέλει να σε δει, δεν επιτρέπεται να τον αγνοήσεις.

«Η καθημερινότητα είναι απρόβλεπτη. Ό,τι και να προγραμματίζεις, πάντα έρχεται κάποιος με το αίτημά του και οφείλεις να τον ακούσεις. Όμως οι επιθυμίες των δημοτών συχνά συγκρούονται με τη σκληρή πραγματικότητα κι εκεί έρχομαι σε δύσκολη θέση που δεν μπορώ να ανταποκριθώ. Πάντα όμως προσπαθώ να βρω τη λύση, έστω και αν δεν είναι άμεση», λέει στους φίλους του όταν τον ρωτούν πώς διαχειρίζεται τη δύσκολη κατάσταση.

Ο Βασίλης Παναγόπουλος έχει διατελέσει και στο παρελθόν στο ίδιο πόστο, οπότε μπορεί εύκολα να συγκρίνει τις δύο περιόδους. Η άποψή του είναι ότι τώρα είναι πολύ πιο δύσκολα γιατί έχει αυξηθεί η γραφειοκρατία, έχει μειωθεί το προσωπικό και έχουν γίνει πιο απαιτητικά τα μελετητικά κριτήρια για να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση.

«Το 2011 είχα δεκαεπτά μηχανικούς, τώρα έχω επτά και όποιος καινούριος έρχεται, μετά από λίγο παραιτείται, αφού ο μισθός για τη δουλειά που απαιτείται, είναι πολύ μικρός. Η νομοθεσία, μετά τα μνημόνια και υπό την ευρωπαϊκή πίεση, έχει διογκώσει τη γραφειοκρατία και για να κάνεις ένα έργο, περνάει πολύτιμος χρόνος».


Οι πρώην δήμαρχοι και η πολιτική δίωξη


Σε αυτά τα είκοσι χρόνια έχει συνεργαστεί με τρεις διαφορετικούς επικεφαλής παρατάξεων που διετέλεσαν δήμαρχοι, ενώ είχε πρόταση και από έναν τέταρτο. Ναι, αυτόν που φαντάζεστε, λόγω της άριστης σχέσης που διατηρούσε με τον -μακαρίτη πια- αδελφό του.

Όταν συμμετέχει σε μεγάλες αυτοδιοικητικές παρέες, δεν διστάζει να πει την άποψή του για όλους τους δημάρχους Πύργου της τελευταίας εικοσιπενταετίας. Για όλους είναι ακριβοδίκαιος και δεν μιλάει άσχημα. Στον Γαβρίλη Λιατσή πιστώνει την αποφασιστικότητα στην ανάπλαση του ιστορικού κέντρου και το ότι επωμίστηκε πολιτικό κόστος. Του καταλογίζει όμως ότι τορπίλισε ώριμα έργα το 2014, όπως η Καταρραχίου, το Μανωλοπούλειο και το κολυμβητήριο, μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν δικά του. «Δεν μπορώ να πω όμως ότι δεν άφησε ένα λιθαράκι στην πόλη».

Για τον Μάκη Παρασκευόπουλο, ακόμα και σήμερα τονίζει ότι έχει αδικηθεί από τους πολίτες παρότι άφησε έργο που δεν προβλήθηκε όσο θα έπρεπε.

«Έγιναν έργα 40 εκατ. ευρώ τότε. Φτιάξαμε το 1ο Γυμνάσιο, το πάρκο Ξυστρή, τις συνδέσεις στο δίκτυο Ερυμάνθου, τους κόμβους, το κυκλοφοριακό. Αν τα είχε κάνει άλλος δήμαρχος αυτά, όλη μέρα θα τα διαφήμιζε και θα έλεγε ότι είναι ο πιο πετυχημένος. Εμείς δρομολογήσαμε παρεμβάσεις που εγκαταλείφθηκαν αλλά πληρώσαμε ένα δύσκολο ζήτημα (σ.σ. τα απορρίμματα) που δυσκόλεψε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, καθώς και την οργή του κόσμου για τη χρεοκοπία και τα μνημόνια».

Αυτό που χρεώνει στον Παρασκευόπουλο, είναι η αμφιταλάντευση περί διαδοχής στο τέλος της δεύτερης θητείας, που στοίχισε πολύτιμο χρόνο στη λήψη αποφάσεων.

Κάπου εκεί προέκυψε η συνεργασία με τον Τάκη Αντωνακόπουλο, η οποία όμως δεν κράτησε πολύ. Η άποψη του Βασίλη Παναγόπουλου είναι ότι η ιδιοσυγκρασία του και η έλλειψη σταθερότητας στις απόψεις υπερκαλύπτουν τις όποιες πολιτικές του ικανότητες. Σε συζητήσεις με φίλους και συνεργάτες, έχει κάνει την αυτοκριτική του για αυτήν την επιλογή, σημειώνοντας ότι η συγκυρία του 2014 ήταν ρευστή και δύσκολη.

Η σταθερά όλων αυτών των ετών, όμως, είναι η συνεργασία με τον Στάθη Καννή, αφού οι σχέσεις τους ουδέποτε διαταράχθηκαν και είναι τα δύο πρόσωπα που πίστευαν περισσότερο από κάθε άλλον στη νίκη το 2023. Ο Βασίλης Παναγόπουλος εκτιμά στον νυν δήμαρχο το ότι πάντα ακούει και σέβεται διαφορετικές απόψεις, ακόμα κι αν διαφωνεί.

«Δίνει πάντα αξία στον συνομιλητή του, δεν απαξιώνει κανέναν και είναι ανοιχτός σε νέες ιδέες και προτάσεις. Εμπιστεύεται τους συνεργάτες τους και τους δίνει χώρο να κάνουν έργο, αλλά είναι αυστηρός αν δεν τηρούνται αυτά που έχει ζητήσει να γίνουν.

Μετά την πρόσφατη απόφαση του δικαστηρίου, αισθάνεται δικαιωμένος και ανακουφισμένος, θεωρώντας ότι επρόκειτο για μια ρεβανσιστική πολιτική δίωξη που βασίστηκε σε έωλες κατηγορίες. Όταν κάποιος του απαντά ότι έχει ξαναγίνει κάτι ανάλογο στην πόλη με αντίστροφους ρόλους, απαντά κατηγορηματικά ότι δεν είναι ίδιες οι περιπτώσεις.

«Άλλο να βλέπεις στοιχεία ότι έχει γίνει κατασπατάληση δημοσίου χρήματος που πρέπει να διερευνηθεί κι άλλο οι στημένες κατηγορίες. Δεν συγκρίνεται το ένα με το άλλο».

Αυτό που τον απασχολεί πλέον, είναι πώς θα δρομολογήσει έργα που θα αλλάξουν την πόλη για τα επόμενα 20 χρόνια. Ιδανικά θα ήθελε να λύσει το πρόβλημα της αποχέτευσης, διαχωρίζοντας τα όμβρια από τα λύματα, για να μηδενιστεί ο κίνδυνος πλημμύρα, να ρυθμίσει το κυκλοφοριακό και να βάλει μπροστά τον Πολιτιστικό Περίπατο.

Παράλληλα, τονίζει διαρκώς στους συνεργάτες του ότι η εικόνα της πόλης θα αλλάξει άρδην με μια πράξη εφαρμογής του Σχεδίου Πόλης βάσει του νόμου Τρίτση του ΄83.

«Έτσι θα διανοιχθούν όλοι οι δρόμοι, θα διαμορφωθούν νέα οικοδομικά τετράγωνα και εκ του νόμου θα είναι υποχρεωτική η δημιουργία νέων δικτύων κοινής ωφέλειας, δηλαδή ύδρευση, αποχέτευση κλπ. Θα βελτιωθεί θεαματικά η καθημερινότητα».

Όταν τον ρωτούν, πάντως, ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του Πύργου τα τελευταία είκοσι χρόνια, απαντά χωρίς περιστροφές και το εντοπίζει στο είδος των αντιπαραθέσεων.

«Δεν έχει γίνει ποτέ δημιουργική αντιπαράθεση προτάσεων για το πώς θα γίνει η πόλη καλύτερη. Μόνο προσωπικές επιθέσεις και χαρακτηρισμοί με έντονη τοξικότητα, που φανερώνουν και φτώχεια ιδεών. Αν όλα αυτά τα χρόνια γινόταν διάλογος, ακόμα και συγκρουσιακός, για τα έργα που πρέπει να γίνουν, σίγουρα θα ήταν καλύτερη η εικόνα του δήμου…»


Η ατομική ευθύνη και η σκέψη για το μέλλον

Αναγνωρίζει ότι οι αιρετοί έχουν πάντα την ευθύνη για την πόλη, αλλά δεν παύει να πιστεύει στην έννοια της ατομικής ευθύνης και των ώριμων πολιτών και το υπογραμμίζει όταν περπατά στο κέντρο.

«Πρέπει να αγαπάμε την πόλη μας πρώτα εμείς οι ίδιοι, να την προσέχουμε και να μην την καταστρέφουμε. Όσα και να φτιάξει ένας δήμαρχος, αν οι δημότες δεν τα προστατέψουν με τη στάση τους, τίποτα δεν θα αλλάξει».

Τον Νοέμβριο του 2028 θα έχει συμπληρώσει είκοσι τρία χρόνια δημοτικός σύμβουλος Πύργου. Στο ερώτημα αν θα διεκδικήσει και έκτη θητεία, απαντά ότι ακόμα είναι νωρίς, αλλά η έναρξη των έργων μάλλον τον βάζει σε πειρασμό.

«Τα έργα είναι σαν τα παιδιά. Θέλεις είσαι εκεί κοντά όταν θα ωριμάζουν και θα προχωρούν, για να φροντίσεις να μη χαλάσει αυτό που με πολύ κόπο χτίζεις…».