Κάποτε είχαμε Χούντα.
Ο τότε Πρωθυπουργός είχε κάποια προβληματάκια με το τότε Νομοθετικό πλαίσιο περί διαζυγίου.
Έπρεπε να βγουν γρήγορα γρήγορα δυο διαζύγια για να μπορέσει αυτός μετά να «αποκαταστήσει» tην καλή του.
Τι να έκανε;;;
Να περίμενε;;;
Και τι να περίμενε;;;
Από την στιγμή λοιπόν που αυτός είχε και το μαχαίρι και αυτός είχε και το πεπόνι όλα ήταν απλά.
Πέρασε λοιπόν έναν ειδικό Νόμο για την περίσταση τον χρησιμοποίησε και μετά που δεν τον χρειάζονταν τον κατάργησε.
Κανένα πρόβλημα.
Άλλωστε σε ποιον θα έδινε αναφορά;;;
Στρατιωτικό Νόμο είχαμε…
«Εθνική» Κυβέρνηση ήταν αυτή…
Αλλά τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.
Έχουμε λέει Δημοκρατία και μάλιστα ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Καμία σχέση με την παλιομοδίτικη πού ξέραμε.
Έχουμε λοιπόν μια Υπουργό που και αυτή έχει πρόβλημα με κάποιον Νόμο που (κακώς) δεν είναι στα μέτρα της.
Που δεν την βολεύει βρε αδελφέ.
Τι να έκανε ;;;
Θα μπορούσε βέβαια να δεχτεί την εφαρμογή του Νόμου όπως κάνουμε όλοι εμείς οι απλοί πολίτες.
Αλλά εδώ δεν μιλάμε για απλό πολίτη.
Και μόνο το όνομα της λέει πολλά…
Και είναι και Υπουργός, μην τον ξεχνάμε και αυτό.
Και σιγά μη δεν μπορεί μια Κεφαλογιάννη και δη Υπουργός να αλλάξει τον Νόμο κατά πως την βολεύει.
Αλίμονο.
Φτιάχνει λοιπόν μια (ν)τροπολογία σε ένα άσχετο Νομοσχέδιο και οι Βουλευτές του κόμματος της σιγά μην είχαν αντίρρηση.
Ψηφίστηκε και όλα καλά και όλα ωραία.
Καθαρές δουλειές και πάνω από όλα Δημοκρατικές.
Ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε.
Φυσικά δεν συγκρίνομε εμείς τον Παπαδόπουλο με την Κεφαλογιάννη.
Αύτη επέλεξε να αναμετρηθεί μαζί του και οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι τον κέρδισε καθαρά.
Το να κάνεις εσύ εν μέσω Δημοκρατίας αυτά που έκανε ο Παπαδόπουλος με τον Στρατιωτικό Νόμο δείχνει αν μη τι άλλο μια αξεπέραστη μαγκιά.
Και οφείλουμε να της το αναγνωρίσουμε.
ΥΓ Το ότι η (ν)τροπολογία μπήκε σε Νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ίσως κάτι να σημαίνει….
