Στον επίλογο «Προς παίκτες “Πύργου” για τον Πύργο» γράφοντας ως επιμύθιο: «Δυστυχώς αυτή την Κυριακή, ο Πύργος δεν θα μπορέσει να ταξιδέψει, αλλά η καρδιά του θα χτυπάει στα νταμάρια της Πετρούπολης, γιατί το πιστεύει.» είχαμε την πληροφόρηση ότι θα υπήρχε κερκίδα Πυργιώτικη στα νταμάρια της Πετρούπολης.
Η γνωστή 4άδα της «φιλικής εταιρείας» από τον Πύργο. Ο Νίκος, ο Πέτρος, καμιά 45αριά ψυχές που δουλεύουν στην Αθήνα και κουβαλάνε μέσα τους τον τόπο μας, σαν φυλαχτό. Ανάμεσά τους ο Γιάννης, ένας 64άρης, που δεν έπαιξε στον Πανηλειακό, μα ποτέ δεν έπαψε να παλεύει με την καρδιά του για τον Πύργο, υπηρετώντας σήμερα ως Διευθυντής οργανισμού της πόλης. Μαζί του η Αθηνά, η Μαρίνα, ο Τάσος κι άλλοι που έχουν πάνω από 55 χρόνια ζωής στην πλάτη τους.
Οι νεότεροι είχαν το δικό τους ραντεβού. Ήθελαν ν’ ανεβάσουν τη σημαία του Πύργου εκεί πάνω ψηλά, σαν προσευχή, σαν υπόσχεση, σαν χρέος απέναντι στην πόλη που τους μεγάλωσε.
Η απόφαση πάρθηκε τηλεφωνικώς. Λίγοι-λίγοι και ένας-ένας ή δύο-δύο, για να μην δώσουν στόχο. Έτσι λένε οι πληροφορίες. Η αστυνομία είχε κάνει τρεις κύκλους για να αποφύγει φασαρίες και οργανωμένους εντός γηπέδου. Καίτοι ζητούσαν ταυτότητες που έγραφαν ΠΥΡΓΟΣ με κεφαλαία γράμματα, οι δικοί μας πήγαν, τις έδειξαν και μπήκαν στο γήπεδο με το κεφάλι ψηλά και τον Πύργο χαραγμένο στην ψυχή τους. Ωστόσο και οι γηπεδούχοι, κύριοι. Άριστη φιλοξενία, έτσι είπαν.
Οι υπόλοιποι που ήθελαν να δουν τον Πύργο ως …κλεφτόπουλα πήγαν στο ραντεβού. Αρχικά ώρα 2, μετά έγινε ώρα 3 το μεσημέρι. Τα Πυργιωτόπουλα, ωσάν αετόπουλα ανεξαρτησίας και ελευθερίας, με έρωτα βαθύ για δαύτη την πόλη και αποκούμπι την ομάδα, προσέγγισαν το γήπεδο «Αλκυών» από τη Νέα Χαραυγή, το Καματερό, τα Πεύκα Βέρδη, το σταθμό Ανθούπολης και το Ίλιον. Είχε φροντίσει ο Κάρολος να «κόψει» κίνηση.
Σιγά-σιγά, 50 Πυργιώτες που έγιναν 70 στη συνέχεια, ανέβαιναν από το δρόμο του Προφήτη Ηλία, εκεί μπροστά απ’ την οδό Λυκούργου και Πανοράματος. Πήραν την ανηφόρα. Είκοσι λεπτά πεζοπορίας προς την κορυφή. Μα δεν περπατούσαν για την κορυφή των νταμαριών της Πετρούπολης. Έβλεπαν την κορυφή της βαθμολογίας για την ομάδα της πόλης. Έβλεπαν τη λευτεριά της νίκης. Έβλεπαν έναν Πύργο όρθιο μέσα από τα δικά τους μάτια. Ως αετόπουλα.
«Και ίσως κάπου, βαθιά μες στον χρόνο, εκείνοι οι χιλιάδες φίλαθλοι και οι ζώντες του 1970 να περίμεναν ακόμα μια δικαίωση. Ίσως να περίμεναν αυτή τη νίκη. Περίμεναν να δουν τον “Πύργο” να κάνει το “μπαμ” εκεί όπου ονειρεύτηκαν να τον οδηγήσουν μ’ εκείνα τα γεμάτα τρένα της αγάπης. Αυτοί οι 4.000 που είδαν πριν από λίγες μέρες το κακόγουστο θέατρο που παίχτηκε με τη Ζάκυνθο».
Και τα 50-70 πρόσωπα δεν σκαρφάλωσαν εκεί ψηλά για τη φιέστα της νίκης και με τη σιγουριά της ανόδου. Κάθισαν στα βράχια και μπρος από τον γκρεμό για να στηρίζουν, να υποστηρίζουν με ψυχή και πίστη την προσπάθεια των προσώπων του αγωνιστικού χώρου. Μετέωροι και κρεμασμένοι μπρος από το γκρεμό, φώναζαν Πύργο-Πύργο σ’ αγαπώ. Έδειχναν πως ο Πύργος δεν εγκαταλείπει ποτέ τα όνειρά του.
«Μερικές ημερομηνίες δεν επιστρέφουν τυχαία. Ίσως επιστρέφουν για να κλείσουν λογαριασμούς με την ιστορία και περισσότερο με την αδικία».
Και πράγματι, η προτροπή μας προς τους παίκτες ήρθε πίσω συστημένη: «Έπαιξαν για όλους εκείνους και για αυτούς που τους στήριξαν όλη τη χρονιά και μέθυσαν με το “διπλό” της επικείμενης ανόδου. Τράβηξαν το δάκρυ από τα παιδικά μας μάτια του 1970 και πρόσθεσαν ένα χαμόγελο δικαιοσύνης, ένα γέλιο χαράς και ελπίδας για το ποδόσφαιρο του Πύργου του 2026, στέλνοντας με Ταχυδρόμο τον πρίγκιπα Άγγελο Χαντί και την πρώτη και τη δεύτερη επιστολή στο 90ό λεπτό, εκεί που το …γράμμα γίνεται παστέλι και στην καρδιά μέλι…»
Ευχαριστούμε για όλα:
Τα Πυργιωτάκια που δουλεύουν μεροκάματο σε αθηναϊκές φάμπρικες της πρωτεύουσας, στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, κουβαλώντας πάντα εντός τους μια γωνιά, μια γειτονιά της πόλης.
Τους συμπολίτες που δεν αμολάνε μπουκαλάκια έμφορτου ύδατος.
Τα σκεφτόμενα παιδιά με ήθος και αγάπη για τον τόπο.
Όλους εκείνους που εκφράζονται για την πόλη μέσα από την ταπεινή μπάλα, μα στην πραγματικότητα ονειρεύονται έναν Πύργο ψηλό, δυνατό και περήφανο.
Εκείνον τον Πύργο που θέλουμε όλοι: μαζί με τους Γιώργηδες, τους Νικολάκηδες και τους ένθερμους Πυργιώτες Red Boys.
*Θέμης Μαντάς – Συνταξιούχος εκπαιδευτικός – Αθλητικογράφος
