Είτε ως «το μη χείρον βέλτιστο», είτε ως ασύμμετρος συμβιβασμός, η εμπορική συμφωνία Τραμπ – φον Ντερ Λάιεν δεν βρίσκει την Ευρώπη στην πλευρά των κερδισμένων.
Σε ένα deal όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδέχεται δασμούς 15% στις εξαγωγές της και συναινεί να μειώσει κάτω από το 1% τον μέσο δασμό στα εισαγόμενα αμερικανικά αγαθά όταν τεθεί η συμφωνία σε ισχύ, δύσκολα εντοπίζει κανείς κέρδη και οφέλη.
Ακόμη πιο δύσκολα προκύπτει όφελος από τη δέσμευση της Κομισιόν για αγορές αμερικανικών ενεργειακών προϊόντων αξίας 750 δισ. δολαρίων και επενδύσεις στις ΗΠΑ άνω των 600 δισ. δολαρίων. Ανεξαρτήτως του εάν αυτή η δέσμευση μπορεί να τηρηθεί απλώς θα αντικαταστήσει τη ρωσική εξάρτηση με την αμερικανική εξάρτηση σε ό,τι αφορά τις ευρωπαϊκές ενεργειακές προμήθειες.
Πέραν από τις επιχειρήσεις και την οικονομία, όμως, στους χαμένους είναι και το ίδιο το πολιτικό βάρος και παγκόσμιο κύρος της Ευρώπης. Διότι η Ευρώπη δεν έχασε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, είχε ήδη χάσει από τα αποδυτήρια. Ποτέ δεν έδειξε ότι είναι έτοιμη για αναμέτρηση με τον Τραμπ. Όχι μόνον γιατί δεν είναι Κίνα και δεν είχε τα όπλα και το εκτόπισμα μιας οικονομικής υπερδύναμης, αλλά και γιατί δεν είχε σχέδιο και ηγεσία.
