Η εφηβεία από μόνη της σηματοδοτεί μια περίοδο σταθμό των σταδίων ανάπτυξης ενός παιδιού. Πλαίσιο στο οποίο αποτυπώνεται η προσωπική ταυτότητα μέσα από την σύνθεση συμπεριφορών, ρόλων και δύναμης.
Ισχυρή ταυτότητα που εργάζεται ως βάση για την μελλοντική κατεύθυνση της ζωής. Οι έφηβοι μάχονται, αποδίδουν νόημα στο πρόσωπο, έναντι στη σύγχυση ρόλων, αποδίδουν νόημα στη διερεύνηση της αποδοχής και της αγάπης στον εαυτό τους και στον κόσμο.
Εμπιστεύονται, αυτονομούνται, εργάζονται και σχηματίζουν προσωπικότητα, που θα τους δημιουργήσει οικεία παραγωγικότητα και ολοκλήρωση σε μέλλον ζωής με νόημα.
Η Ανάπτυξη υπάρχει καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής. Η ψυχοκοινωνική ποιότητα κατακτάται ξεπερνώντας τα στάδια κρίσης και αγωνίας για να ανασάνουν στο βυθό έγνοιας για τον εαυτό και τους άλλους στον κόσμο αυτό.
Η αυτοχειρία των εφήβων εκδηλώνει το άγχος επίδοσης, το φόβο αδυναμίας, το άστεγο, αβοήθητο, ψυχρό θόρυβο σιωπής που διαπερνά τον πόνο της ύπαρξης, δεν μπορεί να ειπωθεί, δεν ισορροπεί και αφήνεται στο σκοτάδι του εχθρικού περιβάλλοντος που αδυνατεί να φροντίσει, αδυνατεί να βλάψει και τιμωρεί με χάος και κενό τη φωνή του παιδικού εαυτού που κραυγάζει μα δεν ακούγεται.
Ο ψυχικός πόνος βασιλεύει. Τα δυο κορίτσια από την Ηλιούπολη χάθηκαν. Σαν είδηση απώλειας, είδηση απόφασης του θανάτου έναντι της ζωής. Πλέγμα ενοχής και αυτοθυσίας έναντι εμπιστοσύνης και πρωτοβουλίας. Μένουμε πίσω όλοι εμείς οι ρόλοι των συστημάτων. Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι συνομήλικοι, οι κοινωνικοί φορείς, οι ειδικοί της ψυχικής υγείας.
Συγνώμη, σας αγαπάμε μας λένε τα κορίτσια
Τα δύο αυτά κορίτσια δεν ξόδιασαν όσες δυνάμεις είχαν στα χέρια τους και την ψυχή τους, όλα ως ενέργεια επιθυμίας ο κόσμος μας να αλλάξει. Τα κορίτσια αυτά πήραν το βάρος τούτης της κοινωνίας της κόπωσης, της αποξένωσης και της εξάντλησης πάνω τους. Είδαν το μάταιο, το αδιάκοπο σε κίνηση, σε εργασία και κατανάλωση να τους καταπίνει. Από την κοινωνία των απαγορεύσεων να βαδίζουμε ολοταχώς στην κοινωνία της απόδοσης που σε απορροφά, σε καθιστά παρατηρητή, δεν σου επιτρέπει να μετρήσεις τα σημαντικά, δεν σε ωθεί στην σύνδεση του ενός με τον άλλον, παρά μόνο στην υπερπροσπάθεια μη χάσουμε κάτι. Καταναγκασμός για ανυπομονησία και πόλεμος κατά της ησυχίας. Υπερπροσπάθεια υποκειμενικότητας και προσοχής στη φούσκα του «εγώ», χωρίς πραγματική διέξοδο αποδοχής, φροντίδας, επικοινωνίας και νεανικής αφοβιάς.
Η τραγωδία συνεχίζεται ξανά όταν πιέζουμε επιπλέον τον εαυτό να χαθεί ακόμα περισσότερο στην ασθένεια της υπερβολικής θετικότητας και τη βία του ψυχικού φορτίου να αντέξουμε κι άλλο, να παράγουμε κι άλλο, να ταΐζουμε το αδηφάγο σκοτάδι της μη απόλαυσης κι άλλο.
Και ενώ θα λέγαμε πως έχει το πένθος αυτό διαφορά στην εφηβεία, ως λιγότερες επίσημες καταγραφές θνησιμότητας, και πολύ περισσότερες αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, σε πράξη ή σε προ υπάρχουσες σκέψεις και ιδεασμό, το τοπίο δεν αλλάζει. Σίγουρα θα μπορούσαμε να αποδώσουμε ευθύνη στην εποχή της τεχνολογίας των σχέσεων, την επικοινωνία μέσω πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης, τον εκφοβισμό στο διαδίκτυο και την πανδημία να το εδραιώνει, θεωρώντας πως ο κόσμος έτσι αναπτύσσεται. Εδώ όμως το ζήτημα αυξάνεται. Οι οικογένειες που κάποτε στήριζαν την Ελληνική κοινωνία, έχουν καταρρεύσει. Δεν έχουν υποστήριξη, και η ψυχική οδύνη που επωμίζονται λειτουργεί ως αδυναμία χαρακτήρα. Και το άγχος των Πανελληνίων προστίθεται ως τη σιωπηλή κραυγή συνεχόμενης προετοιμασίας απόδειξης της αυταξίας.
Όλοι μας είμαστε εδώ
Αν ήξερες όμως πως ο πόνος, έχει λέξεις. Πως ο πόνος ακούγεται και πως όλες οι λέξεις που τον περιγράφουν, ταυτόχρονα τον εξασθενούν. Πως κάθε σκοτάδι, κάθε μέρα περιμένει εσένα για να γίνει αυγή. Εσένα που δεν παραιτείσαι και που κάποιος ή και κανένας, βλέπει ησυχία στη σιωπή και ελπίδα. Εσύ είσαι από μόνος σου αξία. Και γίνεται μεγαλύτερη όταν αφήνεσαι στην αγάπη που σε οδήγησε ως εδώ σήμερα. Και πολλαπλασιάζεται όταν η ανάσα σου ως παράθυρο στο θαύμα συνεχίζει.
Κρατήσου και μείνε στον συναισθηματικό σταδιακό βηματισμό που σε καθιστά παρόν στο σπίτι. Δες τον εαυτό σου να ταυτίζεται με την ομάδα χωρίς να χάνεις την προσωπική σου ταυτότητα. Κι εκεί, χωρίς περισπασμούς, οξυδερκώς θα παρατηρήσεις πως έχει σταδιακά αναπτυχθεί ένα «εσωτερικό περιβάλλον» που καθώς περνάει ο χρόνος και μεγαλώνεις, σε διευκολύνει να προσπερνάς την περιβαλλοντική αποτυχία και να οργανώνεις και να παράγεις με θετικό τρόπο τον συναισθηματικό περίγυρο τον οποίο επιθυμείς.
*Ζαχαρένια Γουβαλάρη
Κοινωνική Λειτουργός
MSc Οικογενειακή Σύμβουλος
MSc Διοικητής Υγείας
+306977444835
m.me/Zacharenia.Gouvalari
www.zacharenia.gr
