Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελλάδα βρίσκεται σε τροχιά πληθυσμιακής συρρίκνωσης που τροφοδοτείται μεταξύ άλλων από την κατακόρυφη πτώση του αριθμού των γεννήσεων.
Πιο συγκεκριμένα, η ύπαιθρος έχει υποστεί ριζικές αλλαγές που σχετίζονται με την απασχόληση και την κατοικησιμότητα στους οικισμούς και έχουν επιδράσει κατά περίπτωση στην εξέλιξη αυτή.
Γεγονός που δείχνει ότι οι μηχανισμοί συγκράτησης των πληθυσμιακών απωλειών που διέθεταν τείνουν να καταργηθούν. Επομένως, η ανάκαμψη της υπαίθρου δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στη συγκράτηση και αναπαραγωγή του υπάρχοντος πληθυσμού, αλλά παράλληλα θα πρέπει να στραφεί και στην προσέλκυση νέων κατοίκων.
Ως εκ τούτου, το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι εάν αυτοί που θέλουν να ζήσουν στην ύπαιθρο μπορούν να το πράξουν. Δηλαδή, αν υπηρεσίες και υποδομές μπορούν να τους εξασφαλίσουν μια στοιχειώδη ποιότητα ζωής στην ύπαιθρο.
