Γράφει η Ζωή Μπέκιου, 18 ετών, φοιτήτρια Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ
Έχουμε συχνά πυκνά κατηγορηθεί ως ανθρώπινο είδος ότι ξεχνάμε… τους ανθρώπους. Αυτούς προσπαθεί να μας θυμίσει η φετινή ταυτότητα – αφίσα του 28ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας και της 25ης Camera Zizanio. Ας σας την περιγράψω. Η αφίσα διηγείται την ιστορία τριών ανθρώπων, τα σώματα τους αναψοκοκκινισμένα, ίσως καίει μέσα τους η φλόγα για κάτι, κάτι νέο, κάτι δημιουργικό, κάτι άξιο να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα. Φέρει ο καθένας ένα βάρος, μια κλακέτα, ένα φιλμ, μια κάμερα. Ένα βάρος που δίνει φτερά!
Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ονόματα, είναι ψηφιδωτά άλλων ανθρώπων, καμία ρίζα δεν τους κρατά σε κάποιο μέρος, είναι παιδιά του ανέμου. Κι όλο φεύγουν για να δουν τον κόσμο, κι όλο πίσω γυρνούν σαν αποδημητικά πουλιά.
Αν παρατηρήσετε είναι μόνιμα σε κίνηση, πρέπει να έφτασαν μόλις. Και εδώ βρίσκεται το μυστικό, δεν είναι απλώς φιγούρες πάνω σε ένα χαρτί, είναι καθρέφτες δικοί μας. Το βλέμμα τους, ακόμη κι αν δεν έχει χαρακτηριστικά, μάς αναζητά. Μας καλεί να θυμηθούμε ότι η δημιουργία δεν είναι πράξη μοναχική, αλλά μια συνεχής ανταλλαγή ανάμεσα σε εμάς και τον κόσμο.
Κάθε τους βήμα στην αφίσα μοιάζει να αφήνει πίσω του μια αόρατη γραμμή, μια υπόσχεση ότι όπου κι αν ταξιδεύουν, κουβαλούν μαζί τους ιστορίες που περιμένουν να ειπωθούν, να φωτιστούν, να γίνουν εικόνες.
Κι έτσι, καθώς τους κοιτάμε να κινούνται, συνειδητοποιούμε πως δεν έχουν σταματήσει ποτέ· η πορεία τους συνεχίζεται μέσα μας. Μας παραδίδουν το βάρος τους, που γίνεται και για εμάς φτερό, μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος αλλάζει όταν τολμάμε να τον αφηγηθούμε.
