Για να κατανοήσει κανείς την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και θεσμική κρίση που διανύει αυτή τη στιγμή η Γαλλία, πρέπει να επικεντρωθεί στους Γάλλους πολίτες. Η κοινωνική δυσαρέσκεια, που εκφράστηκε εκκωφαντικά από τα «κίτρινα γιλέκα» τον χειμώνα του 2018, δεν εξαφανίστηκε επειδή σταμάτησαν οι διαδηλώσεις. Υπάρχει παντού, διάχυτη, σε όλη τη χώρα. Η εκρηκτική αύξηση του κόστους ζωής οδήγησε σε μια βίαιη φτωχοποίηση του πληθυσμού.
Έτσι, δεν ήταν και τόσο μεγάλη έκπληξη όταν ο πρωθυπουργός ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή για τις 8 Σεπτεμβρίου.
Μπορεί, σαν τον Δον Κιχώτη, ο Μπαϊρού να θέλει να πιστέψει ότι υπάρχει ελπίδα να ξεπεράσει την τελευταία στιγμή το εμπόδιο, αλλά ήδη οι Γάλλοι δείχνουν να γύρισαν τη σελίδα της κυβέρνησης Μπαϊρού. Σύμφωνα με τα τελευταία γκάλοπ το 68% δεν τον θέλει πια και το 56% επιθυμεί να διαλύσει τη Βουλή ο πρόεδρος Μακρόν.
Αλλά στο ερώτημα «τι θα γίνει αν πέσει η κυβέρνηση;» η απάντηση είναι μία: τίποτα. Ο γάλλος πρόεδρος λέει ότι δεν θα αφήσει τη χώρα στα χέρια των διαδηλωτών και ότι θα κρατήσει την κατάσταση έτσι ακόμη για έναν χρόνο. Ως το 2027, οπότε οι Γάλλοι θα αποφασίσουν ποιος είναι αρκετά υπεύθυνος για να σώσει τη Γαλλία. Την ίδια ώρα, όμως, όλο και περισσότεροι Γάλλοι, κυρίως νέοι αλλά και όχι μόνο, απλώς φεύγουν από τη χώρα
Ελλάς – Γαλλία βίοι παράλληλοι…
