Το σημαντικότερο που θα έπρεπε να απασχολήσει όλο το πολιτικό φάσμα, είναι ότι για πρώτη φορά στην πρόσφατη πολιτική ιστορία, οι πολίτες στην πλειονότητά τους εκφράζουν την έντονη δυσπιστία τους σε θεσμούς, όπως αυτός της Δικαιοσύνης. Όταν οι θεσμοί κρίνονται αναξιόπιστοι, τα πράγματα παραείναι σοβαρά, για κυβέρνηση, κόμματα και πολίτες…

Οι τριγμοί αφορούν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, που δεν δείχνει δρόμους διεξόδου από τη νεοφανή κρίση. Παρά ταύτα, δεν πτοείται κανείς πολιτικός αρχηγός, κομμάτων. Δεν είδαμε ίχνος αυτοκριτικής από κομματικούς μηχανισμούς ή παραιτήσεις από αρχηγικές θέσεις. Η κοινωνία τους αποδοκιμάζει, αυτοί δεν άκουσαν τίποτα.

Δεν στερέψαμε από φωτισμένες προσωπικότητες, οράματα και στρατηγικές. Απλώς, οι άξιοι αποστρέφονται την πολιτική όπως αυτή λειτουργεί σήμερα και, πρωτίστως, γνωρίζουν ότι οι «μηντιάρχες» των πολλαπλών συμφερόντων επιλέγουν και στηρίζουν τους χειραγωγήσιμους. Όσοι ορθώνουν ανάστημα πέραν συναλλαγών, αποκλείονται ή υπονομεύονται