Εν μέσω θέρους και συγκρότησης προανακριτικών επιτροπών για βαρύτατες υποθέσεις διασπάθισης κοινοτικού χρήματος, η κυβέρνηση και η ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας επέλεξαν να παρουσιάσουν ένα σχέδιο νόμου το οποίο διαφημίζεται ως νομοθέτημα «για την προστασία των εργαζόμενων», αποτελεί όμως την πιο κυνική παρέμβαση υπέρ πολύ συγκεκριμένων εργοδοτικών συμφερόντων.
Η διάρκεια του χρόνου εργασίας, του χρόνου ανάπαυσης και της άδειας για την αναψυχή των εργαζομένων δεν μπορεί να ρυθμίζονται με κρατική παρέμβαση, αλλά μόνο με κοινωνικό διάλογο, και με συλλογική διαπραγμάτευση.
Σε όλες τις «πρωτιές» που απολαμβάνει η χώρα σε σχέση με τις συνθήκες ζωής και εργασίας των μισθωτών, έρχεται να προστεθεί και το πιο απορρυθμισμένο εργατικό δίκαιο σε επίπεδο Ε.Ε.
