Γράφει ο Κώστας Διαμαντόπουλος*
Διάβασα το βιβλίο του Ανδρέα Ξανθού “Το κόκκινο νήμα” (Εκδόσεις Θεμέλιο). Δεν πρόκειται για ένα συνήθη απολογισμό μιας υπουργικής θητείας της περιόδου 2015-2019. Παραπέμπει περισσότερο σ’ ένα υπόδειγμα άσκησης πολιτικής υγείας σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και υγειονομικής φτώχειας . Ο Ανδρέας είναι ειλικρινής. Δεν κρύβει τους περιορισμούς και τις δυσκολίες. Στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής υγείας υπάρχουν μάχες που κερδίζονται και μάχες που χάνονται σε μια διαρκή προσπάθεια διεύρυνσης των ορίων του εφικτού. Με σεβασμό πάντα στην επιστημονική άποψη (το έδειξε και την περίοδο της πανδημίας ) και με απόλυτη συνέπεια στο στόχο για καθολική κάλυψη του πληθυσμού και άρση των ανισοτήτων στην υγεία..
Η αποκατάσταση της πρόσβασης των ανασφάλιστων στο σύστημα υγείας υπήρξε εμβληματικό επίτευγμα εκείνης της περιόδου.
Η δημιουργία του ΕΣΥ υπήρξε η πιο προοδευτική και ριζοσπαστική μεταρρύθμιση της Μεταπολίτευσης όπως αναφέρει χαρακτηριστικά.
Σήμερα σε συνθήκες απαξίωσης και λειτουργικής κατάρρευσης, ιδιαίτερα στην περιφερεια θα πρόσθετα, ο Ανδρέας αναφέρεται και στο μέλλον σ’ ένα ΕΣΥ πραγματικά δημόσιο και κοινωνικό. Παράλληλα επισημαίνει την αναγκαιότητα αναδιάρθρωσης των υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας (κρατικών και αυτοδιοικητικών) ώστε να ενδυναμωθεί όπως εύστοχα περιγράφει ο μηχανισμός επιδημιολογικής επιτήρησης και παρέμβασης σε επιδημίες και διασυνοριακές απειλές και να ενισχυθεί η πληθυσμιακή στρατηγική της πρόληψης και προαγωγής της υγείας.
Αντί επιλόγου, ένα μικρό απόσπασμα από τη σελίδα 237.
” …Προφανώς δεν έγιναν όλα σωστά, είναι σίγουρο ότι δεν καλύψαμε πλήρως όλες τις ανάγκες, είναι αλήθεια ότι αρκετά πράγματα έμειναν ημιτελή και με κάποια δεν καταφέραμε να ασχοληθούμε καν ή τα προσεγγισαμε με λάθος τρόπο, όμως πώς να το κάνουμε, το ίδιο δεν είμαστε…”
*Περιφερειακός Σύμβουλος με την παράταξη ” Μαζί Αλλάζουμε – Δυτική Ελλάδα “, πρώην Διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Ηλείας
