Στα ελληνικά νοσοκομεία, όπου οι ελλείψεις προσωπικού και υποδομών έχουν γίνει καθημερινότητα, υπάρχει μια σκιερή φιγούρα που επιμένει να επιβιώνει: ο γιατρός που ζητά ή αποδέχεται το γνωστό «φακελάκι». Το φακελάκι δεν είναι μια απλή πράξη διαφθοράς. Είναι η εκμετάλλευση της πιο ευάλωτης στιγμής ενός ανθρώπου: της αρρώστιας του.
Ο ασθενής, που συχνά αγωνιά για τη ζωή του ή για την υγεία ενός δικού του, βρίσκεται παγιδευμένος. Ξέρει ότι μπορεί να περιμένει μήνες σε λίστες αναμονής, ξέρει ότι κάθε καθυστέρηση ίσως κοστίσει ανεπανόρθωτα, κι έτσι υποκύπτει. Το χαρτονόμισμα στο χέρι δεν είναι «ευγνωμοσύνη», όπως συχνά καμουφλάρεται, αλλά φόρος υποτέλειας σε ένα στρεβλό σύστημα.
Είναι αλήθεια ότι οι μισθοί των γιατρών στο δημόσιο είναι χαμηλοί, και ότι οι συνθήκες εργασίας είναι συχνά απάνθρωπες. Όμως το φακελάκι δεν είναι άμυνα, είναι συνενοχή. Αντί να διεκδικηθεί συλλογικά ένα αξιοπρεπές σύστημα υγείας, διαιωνίζεται μια πρακτική που διαλύει την εμπιστοσύνη των πολιτών, στιγματίζει ολόκληρο τον κλάδο και υπονομεύει τον ίδιο τον θεσμό του δημόσιου νοσοκομείου.
