Ένας βαθιά απογοητευμένος λαός κι ένας βαθιά εξαντλημένος εργατικός πληθυσμός έχει απομείνει στην Ελλάδα. Και σε αυτόν τον λαό και σε αυτό το εργατικό δυναμικό έρχεται με φόρα το νέο εργασιακό νομοσχέδιο – άλλο ένα επεισόδιο στο ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων όπως τις ξέραμε πριν την πτώχευση της χώρας το 2010.
Τώρα πηγαίνουμε στην 13ωρη εργασία σε έναν εργοδότη. Πρόκειται για την απόλυτη ευελιξία. Οι Έλληνες εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν στα ράφια τιμές Ελβετίας, εργάζονται με ωράρια Κίνας κι αμείβονται με μισθούς Βουλγαρίας.
Η κυβέρνηση βάζει φουλ τις χρονομηχανές και μας μεταφέρει αιώνες πίσω. Στο ιδιότυπο αυτό ταξίδι στο χρόνο με όχημα το νέο νομοθέτημα για τα εργασιακά η μικρή μας χώρα γυρίζει στον μακρινό 19ο αιώνα, τότε που τα συνδικάτα διεκδικούσαν 8 ώρες δουλειά – 8 ώρες ανάπαυση – 8 ώρες ελεύθερο χρόνο. Κι ενώ η Ευρώπη προσανατολίζεται πια σε όλο και λιγότερο χρόνο εργασίας η Ελλάδα πάει με φόρα προς τα πίσω, νομοθετώντας το… 13ωρο.
