Η γκρίνια ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της κουβέντας στα καφενεία.
Γκρίνια για την κυβέρνηση, τον δήμαρχο, τον γείτονα, τη ζέστη, το κρύο, την κίνηση, την ερημιά. Γκρίνια για οτιδήποτε, χωρίς προοπτική, χωρίς πρόταση και πολλές φορές χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Η μόνη μεγάλη εξέλιξη από την εποχή των καφενείων είναι ότι η γκρίνια μετακόμισε στα κοινωνικά δίκτυα. Εκεί πλέον ο καθένας μπορεί να γκρινιάζει από το πρωί μέχρι το βράδυ για ό,τι δεν του αρέσει και, με λίγη προσπάθεια, ακόμα και για ό,τι του αρέσει.
Ξεχωριστό κεφάλαιο στο μεγάλο βιβλίο της διαδικτυακής γκρίνιας αποτελεί ο περίφημος «υπερτουρισμός» στην Παραλία της Καλαμάτας. Κάθε Ιούλιο και Αύγουστο αρχίζει η γνωστή μουρμούρα. Πολλά αυτοκίνητα, γεμάτα καταστήματα, πιασμένες ξαπλώστρες, κόσμος στον δρόμο και δυσκολία στο παρκάρισμα. Για περίπου σαράντα ημέρες δημιουργείται η εντύπωση ότι η Καλαμάτα μετατράπηκε ξαφνικά σε Μύκονο και ότι οι κάτοικοί της έχασαν το δικαίωμα να απολαμβάνουν την πόλη τους. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε όσα έχουμε γράψει πολλές φορές. Η Μεσσηνία εξακολουθεί να έχει λίγους επισκέπτες σε σύγκριση με τους μεγάλους τουριστικούς προορισμούς της χώρας και η Καλαμάτα διαθέτει περιορισμένο αριθμό ξενοδοχειακών κλινών ακόμη και σε σύγκριση με άλλους προορισμούς της Πελοποννήσου.
Αξίζει όμως να κοιτάξουμε τι συμβαίνει μόλις γυρίσει το ημερολόγιο στον Σεπτέμβριο. Οι περισσότεροι από εκείνους που τον Αύγουστο διαμαρτύρονται επειδή δεν βρίσκουν τραπέζι ή ξαπλώστρα εξαφανίζονται. Τώρα που μπορούν να έχουν την παραλία σχεδόν ολόκληρη δική τους, δεν πατούν το πόδι τους. Τα καταστήματα αδειάζουν, οι ξαπλώστρες περισσεύουν, επιχειρήσεις αρχίζουν να μαζεύουν πρόωρα τον εξοπλισμό τους και εργαζόμενοι χάνουν μεροκάματα επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει πελατεία. Ο «ανυπόφορος» κόσμος του Αυγούστου αποδεικνύεται τελικά εκείνος που κρατούσε ζωντανή την παραλιακή ζώνη.
Θα μπορούσαμε εδώ να ανοίξουμε μια άλλη μεγάλη συζήτηση για την αδιαφορία των τοπικών αρχών και την απουσία σοβαρού σχεδίου πραγματικής επέκτασης της τουριστικής περιόδου. Θα την κάνουμε χωριστά. Προς το παρόν μένουμε στην αντίφαση.
Σαράντα ημέρες επισκεπτών μάς φαίνονται πολλές και έντεκα μήνες χωρίς αρκετούς επισκέπτες περίπου φυσιολογικοί. Βλέπουμε το δέντρο των σαράντα ημερών και χάνουμε το δάσος ολόκληρης της χρονιάς. Και τελικά στην Καλαμάτα μεγαλύτερη διάρκεια από την τουριστική σεζόν έχει μόνο η γκρίνια.
lathanasis@gmail.com
