Α] Η ζωή δίνει ζωή και τα νιάτα στα γεράματα!
Μια μέρα κλάδευα τις κληματαριές που έχουμε στο κτήμα από την εποχή του πατέρα μας (περιβόλι το έλεγε και έτσι το λέμε), οπότε αρκετά κλήματα είναι γερασμένα, με ξεραμένους κορμούς, και μερικά νεότερα που έχουμε φυτέψει εμείς. Και, να λέμε την αλήθεια, με φυτώρια που έβαζε η Λουκία.
Με έκπληξη παρατήρησα ότι πολλές βέργες από αυτά τα γερασμένα κλήματα είναι χλωρές και ζωντανές. Κι αυτό γίνεται με όσες εξαπλώνονται στα κλαδιά παρακείμενων δέντρων, πορτοκαλιών και μιας αμυγδαλιάς.
Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση, αλλά συμβαίνει με όλους τους οργανισμούς, όχι μόνο στο ζωικό βασίλειο αλλά και στο φυτικό.
Θυμήθηκα έναν φίλο που κάποτε μου έλεγε:
«Η δεύτερη γυναίκα, που ήταν νέα, με ξανάνιωσε σε όλα!»
Αλλά και το Λενάκω που λέει ότι ξανανιώνει με τα δυο αγγελούδια που προσέχει τα απογεύματα. Αλλά και όλες τις γιαγιάδες με τα εγγονάκια τους. Η Αρετή είναι ξετρελαμένη με την εγγονούλα της, τη Φαίδρα, και φτιάχνουν ωραία πρωτόγνωρα παιχνίδια (κλικ εδώ).
Έτσι είναι, η ζωή δίνει ζωή!
Γι’ αυτό να ανακατευόμαστε με νέους και νέες· μας δίνουν ζωή. Κι ακόμα να δεχόμαστε τις νέες ιδέες και απόψεις και να είμαστε μέσα στα νέα πράγματα και στις νέες τεχνολογίες. Να προσέχουμε και να καλλωπίζουμε και τα σώματά μας αλλά και τις ψυχές μας.
Και το κυριότερο, να είμαστε ερωτικοί σε όλες μας τις εκφάνσεις. Ερωτευμένοι και ερωτευμένες με τους/τις συντρόφους μας.
Η παραίτηση από τη ζωή και τα κοινά και η απαισιοδοξία είναι φθορά, θάνατος.
Β] Ευαρέσκεια για τη ζωή και την ομορφιά των νιάτων
Η προηγούμενη ανάρτηση γράφτηκε στο χωριό και η σημερινή, που είναι κάπως σχετική (νιάτα δροσερά, περήφανα γερατειά), στη… στρούγκα που βρίσκομαι από την Τετάρτη.
Λοιπόν, κοντά στην πολυτραγουδισμένη Πέλλης, όπου μένω, στην Πατησίων 123, υπάρχει ένα ωραίο καφέ-μπαρ στην αυλή ενός νεοκλασικού. Είναι από τις λίγες οάσεις στην Αθήνα όπου έχεις την αίσθηση ότι είσαι κάπου στην επαρχία!
Φυσικά το έχουν πάρει χαμπάρι αρκετοί ψαγμένοι, αλλά περισσότερο οι φοιτητές και οι σπουδαστές από τα πολλά ΚΕΚ και κολλέγια της περιοχής. Νιάτα που κοχλάζουν από ζωή και σκορπούν ομορφιά και χάρη, με επικάλυμμα τα δροσάτα γέλια του πρώιμου ερωτισμού!
Συχνά έρχομαι με τη Λενάκω ή και μόνος μου και απολαμβάνουμε τον καφέ μας και μαζί θαυμάζουμε τα ωραία νιάτα, κοπελιές και κοπέλια. Χαιρόμαστε τη ζωηρή ανεμελιά τους και όλα τους. Τι άλλο να κάνουμε; Ρουφάμε πλέον τη γύρη της ζωής από τα νιάτα και με τις γλυκές μας αναμνήσεις, κυρίως ερωτικές, και ευχαριστιόμαστε ήσυχοι και γαλήνιοι.
Προχτές λοιπόν που πήγα, βλέπω δυο νέους — ήταν οι ιδιοκτήτες — που επισκεύαζαν μια μπασκέτα στην αυλή. Αμέσως μου έκανε εντύπωση η μεγάλη δυσαναλογία: αφενός το μεγάλο ύψος της μπασκέτας και αφετέρου το μικρό άνοιγμα της στεφάνης. Και το παρατήρησα, πιστεύοντας ότι την έχουν για τα πιτσιρίκια που έρχονται εδώ με τις μαμάδες τους.
Και μου λέει γελώντας ο Νίκος, ο ένας από τους συνέταιρους:
«Δεν είναι για μικρά παιδιά αλλά για τους φοιτητές. Έρχονται εδώ και όποιος βάλει τρίποντο με την πρώτη προσπάθεια, τότε ο καφές του είναι δώρο.»
«Μπράβο, πολύ καλό και πρωτοποριακό», του λέω.
Μάλιστα δοκίμασα κι εγώ, αλλά δεν βρήκα ούτε στεφάνι, που λένε στην μπασκετική ορολογία.
Γ] Σκοτώνουν τα άλογα άμα γεράσουν
Τότε, στα αλλοτινά χρόνια, τα ζώα — άλογα, βόδια, γαϊδούρια και μουλάρια — αποτελούσαν τα κύρια μέσα παραγωγής.
Όταν όμως αυτά γερνούσαν, τα ιπποειδή είτε τα πουλούσαν στους τσαμπάσηδες είτε τα άφηναν ελεύθερα στο βουνό να ψοφήσουν. Στην πρώτη περίπτωση συνήθως κατέληγαν στην Ιταλία για κονσέρβες και στη δεύτερη γίνονταν βορά στους λύκους ή στα αγριοπούλια. [1]
Αυτό το βάρβαρο πεπρωμένο μου ήρθε στο νου όταν έμαθα γιατί δεν έρχονται ειδοποιήσεις και παραπεμπτικά για διάφορες εξετάσεις υγείας από το gov.gr, όπως έρχονται σε όλους τους συνταξιούχους που έχουν άυλη συνταγή. Επί αυτού είχα πλήρη άγνοια και το πήρα χαμπάρι από τον φίλο Νίκο Μωραΐτη, που κουβεντιάζαμε μια μέρα στον καφενέ του στη Ζαχάρω.
Μια και ήθελα να κάνω μια γενική αίματος, πήγα στο κέντρο υγείας, όπου ο γιατρός με πληροφόρησε ότι αυτό το πρόγραμμα ισχύει για τους συνταξιούχους μέχρι τα 70 χρόνια!
Μα είναι δυνατόν; Με ποιο σκεπτικό το εφάρμοσαν; Εγώ δεν βλέπω κανέναν λόγο! Λες και μετά γινόμαστε ανθεκτικοί και άτρωτοι… και εξαφανίζονται οι ανάγκες, αν και μάλλον το αντίθετο συμβαίνει…
Όπως ακριβώς συμβαίνει με τις ιδιωτικές ασφάλειες, που ζητάνε ιστορικό υγείας και κάνουν ασφάλεια ζωής κάτω των 70 ετών, νομίζω.
Σίγουρα αυτοί που το εισηγήθηκαν αλλά κι αυτοί που το έθεσαν σε ισχύ έχουν μυαλό κοκόρου και φοράνε… περούκα για την πραγματικότητα. Και να μην μιλήσουμε για σεβασμό και βοήθεια στα… περήφανα γερατειά. Αλλά οι περισσότεροι γέροντες δεν έχουν ανάγκη, παίρνουν μεγάλη σύνταξη!
Γαμώ τη δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη σας.
[1] Πόσα και πόσα διηγήματα που σου σπαράζουν την καρδιά έχουν γραφτεί για αυτά τα απάνθρωπα περιστατικά!
