Στις 12 Νοεμβρίου 1933, ο Χιου Γκρέι, εργάτης σε εργοστάσιο αλουμινίου της περιοχής, πραγματοποιεί τον συνηθισμένο κυριακάτικο περίπατό του στις όχθες της λίμνης Λοχ Νες, στη Σκωτία, όταν παρατηρεί κάτι ασυνήθιστο να κινείται μέσα στο νερό. Βγάζει τη φωτογραφική μηχανή του και προλαβαίνει να τραβήξει μερικές φωτογραφίες προτού το μυστηριώδες αντικείμενο εξαφανιστεί.
Μόνο μία από τις φωτογραφίες εμφανίζεται επιτυχώς. Είναι θολή, δυσδιάκριτη και δεν επιτρέπει να αναγνωριστεί με βεβαιότητα τι ακριβώς απεικονίζει.
Τον Δεκέμβριο του 1933 δημοσιεύεται στον βρετανικό Τύπο και παρουσιάζεται ως η πρώτη φωτογραφική μαρτυρία για την ύπαρξη του περίφημου τέρατος του Λοχ Νες.
Η ιστορία του μυστηριώδους πλάσματος είχε αρχίσει να απασχολεί τις εφημερίδες ήδη από την άνοιξη εκείνης της χρονιάς, όταν κάτοικοι της περιοχής ισχυρίστηκαν ότι είχαν δει ένα τεράστιο ζώο να κινείται στα νερά της λίμνης. Η φωτογραφία του Γκρέι, όμως, πυροδότησε τον θρύλο, μετατρέποντας μια σειρά ανεπιβεβαίωτων μαρτυριών σε διεθνές δημοσιογραφικό γεγονός.
«Δεν πρόκειται περί παραμυθιού. Ούτε περί φάρσας»
Στις 23 Δεκεμβρίου 1933, τα «ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΝΕΑ» περιγράφουν με εντυπωσιακές λεπτομέρειες το μυστηριώδες πλάσμα που φέρεται να εμφανίζεται στη λίμνη της Σκωτίας:
«Τι συμβαίνει; Προ εβδομάδων εκυκλοφόρησεν η είδησις ότι ενεφανίσθη εις την λίμνην Νες – Λοκ Νες – της Σκωτίας […] ένα θαλάσσιον τέρας, ένα τέρας, του οποίου η περιγραφή δεν ανταποκρίνεται προς κανένα εκ των γνωστών θαλασσίων ζώων, ένα τέρας, που δεν είναι ούτε ψάρι, ούτε κήτος, που έχει κεφαλήν ωσάν την κεφαλήν των μυθικών δρακόντων, πτερύγια παμμέγιστα και φιδωτήν ουράν, της οποίας τα πλήγματα κάμνουν τα ύδατα της λίμνης να αφρίζουν και να σηκώνωνται εις δυσθεώρητα ύψη.
»Δεν πρόκειται περί παραμυθιού. Ούτε περί φάρσας. Η Αγγλία απασχολείται, σοβαρώτατα με την εμφάνισιν του προϊστορικού αυτού όντος, του μυθικού αυτού δράκοντος.
»Εκατοντάδες άνθρωποι βεβαιώνουν ότι τον είδαν, πολλοί δε εξ αυτών δίδουν και αρτίαν περιγραφήν του εξωτερικού του δράκοντος αυτού. Το περίεργον δε είναι ότι αι περιγραφαί αύται συμφωνούν! Εις το “Νταίηλυ Μαίηλ” περιγράφει μία αναγνώστρια της εφημερίδος διά μακρών το εξωτερικόν του θαλασσίου αυτού τέρατος και βεβαιώνει ότι το τρομερόν αυτό ζώον έχει και… χαυλιόδοντας, ομοίους προς τους των ελεφάντων».
Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται η εκτίμηση ενός ειδικού ιχθυολόγου, πρώην πλοιάρχου του βρετανικού ναυτικού:
«Οι “Τάιμς” απασχολούνται διά πολλών με την εμφάνισιν του μυθικού αυτού τέρατος. Ειδικός ιχθυολόγος απασχολείται […] με το τέρας αυτό […] και αποφαίνεται ότι δεν πρόκειται βεβαίως περί τέρατος, αλλά περί κολοσσιαίου θαλασσίου φιδιού, του οποίου το μήκος πρέπει να φθάνη τα 50-60 μέτρα».
Χιλιάδες λίρες για τη σύλληψη του τέρατος
Όσο η φήμη του μυστηριώδους πλάσματος εξαπλωνόταν, άρχισαν να προσφέρονται σημαντικές χρηματικές αμοιβές σε όποιον καταφέρει να αποδείξει την ύπαρξή του.
Τα «ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΝΕΑ» γράφουν:
«Μεγάλη εφημερίς του Λονδίνου προσεκήρυξεν αμοιβήν χιλίων λιρών δι’ εκείνον, ο οποίος θα δυνηθή να φωτογραφήση τον “δράκοντα της Λοκ Νες”.
»Ο διευθυντής δε μεγάλου Ιπποδρόμου προσεκήρυξεν αμοιβήν 20.000 λιρών […] δι’ εκείνον, ο οποίος θα κατώρθωνε να συλλάβη ζωντανόν ή όχι το τέρας αυτό, υπό τον όρον όμως ότι το τέρας αυτό είναι πράγματι τέρας, δηλαδή ζώον το οποίον να μην ανήκη εις τα γνωστά σήμερον θαλάσσια ζώα, να ζυγίζη τουλάχιστον 1.000 λίτρας και να έχη μήκος τουλάχιστον 20 μέτρων!»
«Ευρέθη νεκρόν το τέρας της Λοχ-Νες»
Λίγους μήνες αργότερα, την 1η Μαρτίου 1934, τα «ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΝΕΑ» δημοσιεύουν μια είδηση με τίτλο «Ευρέθη νεκρόν το τέρας της Λοχ-Νες»:
«Αι εφημερίδες αναγγέλλουν ότι παρά το Χερβούργον ανευρέθη το πτώμα τεραστίου κήτους με χαρακτηριστικά άγνωστα μέχρι τούδε εις την ζωολογίαν. Το μήκος του σώματός του είναι οκτώ μέτρα, έχει πολύ μακρόν λαιμόν και πολύ δυσανάλογον προς το λοιπόν σώμα του μικράν κεφαλήν.
»Τα γαλλικά φύλλα βεβαιούν ότι πρόκειται περί του τέρατος του Λόχνες».
Στην πραγματικότητα, η ανακάλυψη αυτή δεν έλυνε το μυστήριο. Το νεκρό ζώο που είχε εντοπιστεί στις γαλλικές ακτές εξετάστηκε από ειδικούς και αναγνωρίστηκε ως καρχαρίας, όχι ως κάποιο άγνωστο προϊστορικό πλάσμα.
Οι επιστημονικές αποστολές
Το ενδιαφέρον δεν υποχωρεί. Στις 10 Αυγούστου 1934, τα «ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΝΕΑ» επανέρχονται με πληροφορίες για οργανωμένη αποστολή που επιχειρεί να καταγράψει το μυστηριώδες πλάσμα:
«Αγγέλλεται εκ Λονδίνου ότι η αποστολή προς λήψιν κινηματογραφικών ταινιών του τέρατος της λίμνης του Λόχνες υπό την ηγεσίαν του σέρ Έντουαρ Μάντεν, διοικητού της “Ίγκλ Σταρ” και της ασφαλιστικής εταιρείας των αγγλικών κτήσεων, αφίκετο χθες. […]
»Ελήφθησαν 21 φωτογραφίαι του περίεργου κήτους, τόσον δε εξ αυτών όσον και εκ των καταθέσεων των πρώτων μαρτύρων, προκύπτει ότι η κεφαλή του τέρατος είναι πολύ μικρά εν συγκρίσει προς το σώμα αυτού, το οποίον φέρει δύο έως τρεις ύβους.
»Αν και υπάρχουν υπόνοιαι ότι πρόκειται περί μεσαιωνικού τέρατος, εν τούτοις η ταχύτης, την οποίαν αναπτύσσει, πείθει ότι πρόκειται μάλλον περί υπερσυγχρόνου τοιούτου.
»Οπωσδήποτε, αι φωτογραφίαι ελήφθησαν από αποστάσεως και δεν δύνανται να παράσχουν την επιστημονικήν λύσιν του φαινομένου. Η αποστολή θα επιστρέψη εις Λόχνες όπως συνέχιση το έργον της.
Αναζήτηση με υποβρύχιο
Περισσότερα από τριάντα χρόνια μετά τις πρώτες φωτογραφίες, το τέρας του Λοχ Νες εξακολουθεί να απασχολεί ερευνητές και δημοσιογράφους.
Στις 11 Ιουλίου 1969, το περιοδικό «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» δημοσιεύει ρεπορτάζ του Ρομπέρτο Λέιντι (Roberto Leydi), με αφορμή μια νέα αποστολή που χρησιμοποιούσε υποβρύχιο για να εξερευνήσει τα βάθη της λίμνης. Στις όχθες της είχαν επίσης, εγκατασταθεί παρατηρητήρια, ενώ εθελοντές και ερευνητές παρακολουθούσαν συστηματικά την επιφάνεια του νερού:
« -Πότε βγαίνει το τέρας; ρωτώ τον σέρ Πήτερ Ογκίλου Ουέντερμπερν, διακεκριμένο μέλος της Επιτροπής “Ερεύνης για το Λοχ Νες”.
-Ποιό τέρας; -με κυττάζει κατάπληκτος. Δεν υπάρχει τέρας στο Λοχ Νες.
-Μα τότε τι κάθεστε και κάνετε εδώ, με τα κυάλια και τις κινηματογραφικές μηχανές σας; […]
-Α! Εννοείτε το πλάσμα.
»Αυτό είναι. Για τα μέλη της Επιτροπής στο Λοχ Νες δεν υπάρχει “τέρας”, υπάρχει ένα “πλάσμα”. […] Ο σερ Πήτερ δεν έχει αμφιβολία ότι το “πλάσμα” υπάρχει. Εξ άλλου, λέει ότι το έχει δη πολλές φορές. […]
»Ο σερ Πήτερ μου δείχνει και την “Ετησία Εκθεση” της Επιτροπής, που αναφέρει λεπτομερώς όλες τις εμφανίσεις του “πλάσματος” από το 1968 ως σήμερα. Συνολικά δεκατέσσερις».
Οι κάτοικοι της περιοχής έμοιαζε να έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τον θρύλο. Όπως παρατηρούσε ο Λέιντι:
«Οι κάτοικοι της περιοχής εκφράζουν αμφιβολίες για τις πιθανότητες επιτυχίας του υποβρυχίου.
»Αλλά από βάθους της αμφιβολίας τους διαφαίνεται η… ελπίδα ότι το τέρας θα κρατήσει το μυστικό του και ο μύθος δεν θα μετατραπή ξαφνικά σ’ ένα χοντρό, άσχημο θαλάσσιο φίδι, που θα καταλήξη στο βρεττανικό Μουσείο».
Ο μύθος που άντεξε στον χρόνο
Ούτε η φωτογραφία του Χιου Γκρέι, ούτε οι κατοπινές φωτογραφίες και αποστολές κατάφεραν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη κάποιου αγνώστου γιγαντιαίου πλάσματος.
Η διασημότερη φωτογραφία του Λοχ Νες, που δημοσιεύτηκε το 1934 και απεικόνιζε έναν μακρύ λαιμό να αναδύεται από το νερό, αποκαλύφθηκε δεκαετίες αργότερα ότι ήταν σκηνοθετημένη, με τη χρήση μιας μικρής κατασκευής πάνω σε παιχνίδι-υποβρύχιο.
Παρά το γεγονός ότι ούτε οι σύγχρονες επιστημονικές έρευνες δεν έχουν εντοπίσει στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την ύπαρξη κάποιου προϊστορικού τέρατος στα νερά της λίμνης, η ιστορία της Νέσι -όπως έγινε γνωστό το μυστηριώδες πλάσμα- εξακολουθεί να γοητεύει μέχρι και σήμερα.
Και ίσως τελικά, να είναι η ίδια η ανθρώπινη ανάγκη για το ανεξήγητο, η γοητεία του μυστηρίου και η επιθυμία να πιστεύουμε πως υπάρχουν ακόμη πράγματα που δεν έχουμε ανακαλύψει, που κρατούν τον θρύλο της Νέσι ζωντανό.
