Γράφει ο Διονύσης Βόγλης

Ακούμε συχνά εδώ και πολλά χρόνια, ιδιαίτερα σε εργατικούς χώρους, τη λέξη «κάτω τα κόμματα» ή «έξω τα κόμματα από τον συνδικαλισμό» με την έννοια «έξω η πολιτική από τα συνδικάτα». Παρότι και τα δύο έχουν τη βάση τους στην άμεση εμπειρική γνώση των εργατών, έχουν τουλάχιστον πολιτική αφέλεια και ισοπεδωτική λογική, γιατί αγνοούν ότι ο ίδιος ο συνδικαλισμός είναι η πολιτική των εργατών, τουλάχιστον στο οικονομικό επίπεδο, γιατί έρχεται σε σύγκρουση με τα οικονομικά συμφέροντα των αφεντικών. Δεν υπάρχει απολίτικος συνδικαλισμός. Άλλωστε, μια συνδικαλιστική παράταξη τυχαίνει πολλές φορές να είναι προέκταση ενός κόμματος, κάτι το οποίο είναι απόλυτα φυσιολογικό, αφού κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει το δικαίωμα τα μέλη της ή κάποια από αυτά να είναι μέλη ενός κόμματος.

Ωστόσο, το πρώτο σύνθημα είναι το πιο επικίνδυνο πολιτικά και ιδεολογικά και, αν το δούμε διαχρονικά, θα διαπιστώσουμε ότι είναι ένα σύνθημα του ναζισμού (το εξέφρασε ο Χίτλερ σε έναν λόγο του γύρω στο 1933) και κάθε ολοκληρωτικής φασιστικής δικτατορίας.

Το να λέμε, λοιπόν, «κάτω τα κόμματα» σημαίνει άγνοια του τι πραγματικά είναι το κόμμα. Πέρα από το γεγονός ότι είναι βασικός θεσμός της αστικής δημοκρατίας, η ανάλυσή του σημαίνει συμπυκνωμένη πολιτική έκφραση της τάξης, όσο αυτή υπάρχει ως αναπόσπαστο στοιχείο των κοινωνιών.

Η διαίρεση των κοινωνιών δεν είναι τωρινό φαινόμενο, γιατί ανάγεται στην περίοδο της διάσπασής τους σε τάξεις, που τουλάχιστον χρονολογικά συνέβη την περίοδο του περάσματος από την πρωτόγονη κομμουνιστική κοινωνία στον πρώιμο κοινοτικό τρόπο παραγωγής και αργότερα στα άλλα γνωστά οικονομικά συστήματα.

Εδώ έρχεται μία αντίληψη αρκετά διαδεδομένη, ότι αυτή η διαίρεση υπήρχε ανέκαθεν. Ιστορικά και όχι απλά θεωρητικά, αυτό είναι απλά ανιστόρητο, σύμφωνα με όλους τους παγκόσμιους αναλυτές.

Οι κοινωνίες δεν προέκυψαν αυτούσιες όπως είναι στο σήμερα, αλλά ως προϊόν συνεχών αλλαγών, τόσο στο οικονομικό όσο και στο κοινωνικό επίπεδο. Αν στην αρχή το προνόμιο του ενός ήταν κάτι το αυθόρμητο σε μία κοινωνία, στη συνέχεια έγινε συνειδητό σύστημα ιδιοποίησης προϊόντων και εργασίας.

Με αυτόν τον τρόπο προέκυψαν οι τάξεις και τα κόμματα, όπου σε αυτά βρίσκονται τα πιο οξυδερκή μέλη μιας τάξης, που στο βάθος σημαίνει πολιτική οργάνωση της τάξης.

Όταν, λοιπόν, ξεστομίζεται η έκφραση «κάτω τα κόμματα», σημαίνει αυτόματα «κάτω οι τάξεις», κάτι που είναι οξύμωρο και δεν μπορεί να γίνει αυτόματα με διοικητικούς τρόπους, αλλά μέσω παγκόσμιων αλλαγών. Στην ουσία, οι τάξεις και τα κόμματα θα διαλυθούν μόνο όταν και εφόσον η κοινωνία δεν θα τα χρειάζεται ως οικονομική και πολιτική έκφραση.

Το ίδιο θα συμβεί, συμβαίνει ήδη και στα επαγγέλματα, γιατί το κάθε επάγγελμα είναι γέννημα του συγκεκριμένου τρόπου παραγωγής σε μία χώρα και αλλάζει ή καταργείται όταν το ίδιο το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα αλλάξει και αυτό.

Η απέχθεια, λοιπόν, των εργατών στα κόμματα πρέπει να δείχνει αντίθεση σε συγκεκριμένα κόμματα και όχι σε μία γενικότητα, γιατί χτυπάει σε λάθος κατεύθυνση.

Είναι μία λάθος εργατική πολιτική που θα τους γυρίσει ως πολιτική ήττα. Αντίθετα, η στοχοποίηση συγκεκριμένων κομματικών επιταγών που έχουν κριθεί στην πράξη ως επιζήμιες για τα εργατικά συμφέροντα είναι το πιο σωστό πρόταγμα, πάει την τάξη μπροστά και της ανεβάζει την πολιτική της αντίληψη….