Η γνώση βρίσκεται δίπλα μας, παντού. Παλιότερα τη συναντούσαμε συχνότερα μέσα από απλές καθημερινές συνήθειες. Σιγά σιγά όμως, χωρίς να το καταλάβουμε, ξέφυγε μέσα από τα χέρια μας. Δεν τη διαβάζουμε, δεν την ακούμε πια όσο θα έπρεπε. Έχουμε αφεθεί στη θεσμοθετημένη διδασκαλία της και αρκούμαστε, κατά την άποψη πολλών, στη γρήγορη και στοχευμένη διαδικτυακή αναζήτησή της.
Μαζί χάθηκε και ο πολύτιμος ελεύθερος χρόνος για τους περισσότερους από εμάς. Η δύσκολη καθημερινότητα τρέχει με τους δικούς της ρυθμούς κι εμείς απλώς ακολουθούμε. Πίνουμε τον καφέ μας βιαστικά, όρθιοι, χαζεύουμε άσκοπα, δεν επικοινωνούμε. Όλα γίνονται μηχανικά. Θεωρούμε περιττό και ανώφελο να διαβάσουμε μια εφημερίδα ή να ακούσουμε ραδιόφωνο.
Και εμείς οι μεγαλύτεροι, δεν προλάβαμε να εξοικειώσουμε τα παιδιά μας με την παιδευτική συνήθεια της ανάγνωσης μιας εφημερίδας ή της ακρόασης ραδιοφώνου. Λες και μας κούραζε το γύρισμα των σελίδων ή το ψάξιμο του σταθμού. Γίναμε πιο «πρακτικοί», προσαρμοστήκαμε στη βιασύνη των καιρών, συμπιέζοντας τον χρόνο αλλά και τους τρόπους άντλησης και μετάδοσης της ωφέλιμης γνώσης.
Ελπίδα αποτελεί η επιστροφή —ιδίως των νέων ανθρώπων, αλλά και όλων μας— σε παλαιότερες, πιο ουσιαστικές συνήθειες. Στη δημιουργία και αναζήτηση χώρων που θα μας επιτρέπουν να είμαστε πιο χαλαροί, χωρίς την πίεση του χρόνου. Χώρων όπου θα μπορούμε να συζητάμε με φίλους, να ανταλλάσσουμε απόψεις μέσα από το ξεφύλλισμα μιας κοινόχρηστης εφημερίδας, πίνοντας τον καφέ μας. Να ξαναβρούμε την εμπειρία και τα οφέλη της συνακρόασης ραδιοφώνου, απολαμβάνοντας τη στιγμή.
Ας διαβάζουμε εφημερίδα. Ας ακούμε ραδιόφωνο. Μας κάνει καλό.
