Η 3η του Σεπτέμβρη δεν είναι μια απλή επέτειος. Την εποχή ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατία προσπαθούσε να σταθεί όρθια μετά τη χούντα, με βαθιές πληγές από τον αυταρχισμό, θεσμούς υπό ανοικοδόμηση και μια κοινωνία που διψούσε για ελευθερία, ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη.
Σήμερα, μισό αιώνα μετά, ζούμε σε μια εποχή γεμάτη διαφορετικές προκλήσεις: Αυτές οι προκλήσεις απαιτούν περισσότερη δημοκρατία, ισχυρότερη λογοδοσία και βαθύτερη συμμετοχή των πολιτών.
Η δημοκρατία κινδυνεύει όταν χάνει το περιεχόμενό της. Όταν μετατρέπεται σε κέλυφος χωρίς ουσία. Σήμερα οι απειλές δεν φορούν στολή· κρύβονται πίσω από λαϊκίστικα συνθήματα, από πρακτικές που υπονομεύουν τη δικαιοσύνη. Ο αυταρχισμός δεν έρχεται μόνο από τα άκρα· έρχεται και μέσα από την καθημερινή απαξίωση των θεσμών. Και βρίσκει πρόσφορο έδαφος όταν η κοινωνία αισθάνεται αδύναμη και εγκαταλειμμένη.
Η οικονομία είναι ο καθρέφτης της δημοκρατίας. Όταν οι λίγοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί φτωχότεροι, όταν η εργασία απαξιώνεται και οι νέοι ζουν με μισθούς που δεν φτάνουν για να πληρώσουν ενοίκιο, τότε η Δημοκρατία τραυματίζεται.
Η 3η του Σεπτέμβρη μάς θυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη. Κατακτιέται και υπερασπίζεται καθημερινά. Κι αν σήμερα βρίσκεται ξανά στο απόσπασμα, είναι γιατί οι ανισότητες την πυροβολούν, η ανασφάλεια τη διαβρώνει και οι επίδοξοι αυταρχικοί καραδοκούν.
