Η ιδέα που οδήγησε στη γέννηση του Αστερίξ και ο πρόωρος χαμός του κορυφαίου γάλλου κειμενογράφου
Στις 5 Νοεμβρίου του 1977, πεθαίνει αιφνίδια ο γάλλος συγγραφέας και κειμενογράφος κόμιξ, Ρενέ Γκοσινί, δημιουργός του Αστερίξ, του Ιζνογκούντ, του Μικρού Νικόλα αλλά και χρόνια συνεργάτης του δημιουργού του Λούκι Λούκ, Μορίς.
Γράφουν «ΤΑ ΝΕΑ» λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του, στις 10 Νοεμβρίου 1977:
«Ο παιδικός ήρωας Αστερίξ, ὀρφάνεψε… Ο “πατέρας” του Ρενέ Γκοσινύ πέθανε το περασμένο Σάββατο από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 51 χρονών.
» “Να κάνεις τον κόσμο να γελά. Τί ἐπάγγελμα!”, έλεγε με κάθε σοβαρότητα. Ήταν τέρας εργατικότητας καί δέν τόν ἐνδιέφερε παρά μόνο το δύσκολο επάγγελμα τοῦ χιουμορίστα.
Η προσωπική του ζωή ήταν ἁπλή: ζούσε ευτυχισμένος με την σύζυγό του Ζιλμπέρ και την 10χρονη κόρη τους Ανν καὶ ἀφιέρωνε όλο του τον χρόνο στο να πλάθει με την φαντασία του νέες περιπέτειες τῶν ἡρώων του, νὰ ἀναζητά σπιρτόζικες καταστάσεις καί ἐκφράσεις που θα διασκέδαζαν τα εκατομμύρια τῶν ἀναγνωστών τους.
Η προσφορά του Γκοσινί
»Τα 23 βιβλία με τις περιπέτειες τοῦ Αστερίξ, τοῦ παμπόνηρου μικροσκοπικού Γαλάτη, πούλησαν πάνω ἀπό ἑξήντα εκατομύρια αντίτυπα και κυκλοφόρησαν σε μετάφραση σ’ όλες τις χώρες τοῦ κόσμου, με μόνη εξαίρεση την Σοβιετική Ένωση καί τήν Κίνα.
»Όπου κι αν βρισκόταν, ὁ Ρενέ Γκοσινί έψαχνε για τις εύθυμες καταστάσεις που τον ενέπνεαν στη δουλειά του καί τίς διηγόταν στον συνεργάτη του, τον σκιτσογράφο Αλμπέρ Ουντερζό, που τις υλοποιούσε σε σκίτσα.
»Αὐτός ὁ ἄνθρωπος, με τις χίλιες ιδέες στο κεφάλι, παρατηροῦσε τὰ ὅσα συνέβαιναν γύρω του μέχρι την παραμικρή τους λεπτομέρεια, μ ‘ ένα κριτικό και εξεταστικό βλέμμα καί ἀντλοῦσε τήν ἔμπνευσή του ἀπό τό σύγχρονο περιβάλλον, όπου ζούσε.
»Ο αναπάντεχος θάνατος του Ρενέ Γκοσινί, πέθανε την ώρα που τον ἐξέταζε για το συνηθισμένο τσεκ-απ ὁ καρδιολόγος του, αφήνει ένα τεράστιο κενό στον κόσμο του χιουμοριστικού σκίτσου.
»“Ο Ρενέ Γκοσινύ έβγαλε το σκίτσο από το γκέττο, μέσα στο οποίο τό εἶχαν περιφράξει, προορίζοντάς το μόνο για μικρά παιδιά και το παρέδωσε σ’ όλους προσφέροντας το γέλιο όχι μόνο στους μικρούς άλλά και στούς μεγάλους» λέει ο Εογκέ, ὁ «πατέρας» του Τέν- Τεν.
»“Ο Ρενέ Γκοσινύ πλούτισε το σκίτσο μ ‘ ένα λεπτό, ανεπανάληπτο χιούμορ”, λέει ὁ Ταμπαρέ, που επινόησε μαζί με τον Γκοσινί τον κακό βεζύρη Ιζνογκούντ.
»“Ήταν ένας μεγαλοφυής χιουμορίστας”», λέει ο Μόρρις, ὁ σκιτσογράφος τοῦ ἄλλου διάσημου ήρωα, του Λούκυ Λούκ.
»Ο στενός συνεργάτης του Αλμπέρ Ουντέρζο δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη μόλις έμαθε τον ξαφνικό θάνατο τοῦ Ρενέ Γκοσιννύ.
»Ο χαμός του φίλου του τόν βύθισε σε μια βαθιά απελπισία, σε μια εύγλωττη σιωπή.
«Θα έλεγε κανείς ότι ο Αστερίξ, ο Οβελίξ, ὁ Πανοραμίξ, όλοι οι ήρωες πού ἐμπνεύστηκε, ἔμειναν άφωνοι, παγωμένοι, περιμένοντας μια ανάσταση.
»Γιατί, αν οι δημιουργοί των σκίτσων είναι θνητοί οι ήρωές τους εἶναι ἀθάνατοι και είναι βέβαιο ότι μιά μέρα θα ξαναζωντανέψουν πάλι με την βοήθεια ενός άλλου προικισμένου χιουμορίστα…».
Πώς γεννήθηκε ο Αστερίξ
«ΤΑ ΝΕΑ» της 26ης Μαρτίου 2020 αφηγούνται πώς γεννήθηκε ο Αστερίξ.
«Οι περιπέτειες του Αστερίξ προέκυψαν το 1959 ύστερα από πρόσκληση του γαλλικού περιοδικού «Pilote» να φτιάξουν έναν «τυπικό γαλλικό ήρωα» με αναφορές βέβαια και στη γαλλική κουλτούρα.
»(…) Οπως είχε πει ο Ουντερζό σε παλιότερη συνέντευξή του η ιδέα για τον Αστερίξ προέκυψε “την καλύτερη ώρα της ημέρας – την ώρα του απεριτίφ”.
»Ο ίδιος με τον Γκοσινί κάθονταν στο μπαλκόνι του διαμερίσματός του και συζητούσαν για έναν ήρωα που θα γινόταν αγαπητός στα παιδιά.
» “Την εποχή εκείνη ήταν ιδιαίτερα σημαντικό να προσπαθήσουμε να διαφοροποιηθούμε από τους αμερικανούς υπερήρωες ή κάποιους ρεπόρτερ που όλοι θυμούνταν (σ.σ.: Τεντέν).
»“Επομένως, κοιτάξαμε ξανά την ιστορία με τον Ρενέ και αξιολογήσαμε τις διαφορετικές περιόδους της γαλλικής ιστορίας. Χρειαζόμασταν κάτι πρωτότυπο, πάνω στο οποίο κανένας δεν είχε δουλέψει. Φτάσαμε στη Γαλατία – Εύρηκα!”».
