Διανύοντας τη Μεγάλη Εβδομάδα, δηλαδή την εβδομάδα Των Παθών, του Θανάτου και της Ανάστασης, πάντα, έστω και για μια στιγμούλα (παρόλη την “εορταστικήτρέλα” των σύγχρονων καιρών), διαλύεται σαν σκόνη το πέπλο των ψευδαισθήσεων που καταδυναστεύουν τη ζήση μας. Έστω και για μια στιγμούλα, αυτές τις λιγοστές ημέρες που τα Θεϊκά και τα γήινα περπάτησαν χέρι χέρι στα σοκάκια της Ιερουσαλήμ, οι περισσότεροι, τουλάχιστον, μπορεί να βλέπουν στον καθρέφτη τον πραγματικό εαυτό τους, να θυμούνται κάποιες ξεχασμένες Αξίες και να συλλογίζονται ένα τοπίο που έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό.
Το μυστικιστικό, σύντομο “ταξίδι” του Ιησού πάνω στη Μάνα Γη, γεμάτο αλληγορικά μηνύματα, παραβολές, ατσάλινη Θεϊκή Βούληση μα και ανθρώπινες αδυναμίες, ολοκληρώνεται δραματικά μέσα σε λίγες “βουβές” μέρες, μα και Θριαμβευτικά, μέσα στην Αιωνιότητα.
Το Τέλος και η Αρχή διασταυρώνονται σε μια άνυδρη και βραχώδη επαρχιακή στάση, σ΄ένα κομβικό σημείο που δεν έχει καμιά στρατηγική θέση παρά μόνο τσουκνίδες για τα ζώα. Ωστόσο, εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια το θέλουν όλοι.
Ιερουσαλήμ (ΤζερούΣαλαάμ). «Η Πόλη της Ειρήνης». Πόσο οξύμωρο…για μια πόλη που έγιναν τριάντα πόλεμοι για χάρη της.
Η Πρωτεύουσα του Θανάτου και η έδρα της Αθανασίας. Οχυρωμένη μέσα σε Επτά Πύλες, φτιαγμένη από Θείο Πνεύμα και ποτισμένη από Αίμα. Μια πόλη που έγινε στάχτη δεκαεφτά φορές, γκρεμίστηκε συθέμελα άλλες τόσες και πάντα ξαναχτιζόταν το ίδιο μεγαλοπρεπής μέσα στη χρυσαφένια λάμψη της.
Εκεί, παίχτηκε η τελευταία πράξη του δράματος του Θεανθρώπου, μια πιστή απεικόνιση της διαδρομής κάθε ξεχωριστού όντος που αφήνει το αποτύπωμά του σε τούτη την όμορφη περιπέτεια της Ζωής.
Και κάθε χρόνο, αυτές τις μέρες της Άνοιξης, μας προκαλεί να συμπάσχουμε, να κλέψει λίγο από το δάκρυ μας, να διεκδικήσει το μερτικό του από το βουβό, απροσδιόριστο πόνο της σκληρής δοκιμασίας του γλυκύτατου Ιησού και, τέλος, να μας απελευθερώσει ορμητικά, έστω και στιγμιαία, σαν τη λάμψη της αστραπής, με το «θαύμα» της Ανάστασης.
Ένθεοι και άθεοι, δεν έχει σημασία, σκύβουν με σεβασμό σε αυτό το μεγαλειώδες, μυστηριακό ταξίδι των συνοδοιπόρων, Θεού και Ανθρώπου.
Η γοητεία της Διδασκαλίας με το πανανθρώπινο μήνυμα Αγάπης, η θριαμβευτική είσοδος στην Άγια Πόλη τη Βαϊοφόρο Κυριακή και το κρυφό, μελαγχολικό μειδίαμα Του «επί πώλον όνου» δαφνοστεφανομένου Θριαμβευτή, ύστερα η Αμφισβήτηση, η Ζηλοφθονία, η Διαστρέβλωση, η Προδοσία…η Σταύρωση.
Και μαζί ή αγωνία για τη Λύτρωση, την Ανάσταση…
Καλό Πάσχα
