Μια κυβέρνηση στριμωγμένη από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία για ακόμα ένα σκάνδαλο, με μια κοινωνία γονατισμένη από την ακρίβεια, εκμεταλλεύεται το (δικό της) φιάσκο της Λιβύης καταφεύγοντας στη γνωστή τραμπική συνταγή της «ασφάλειας».
Ακούμε και πάλι από κυβερνητικά χείλη κραυγές για «εισβολή», «τσουνάμι μεταναστών», «υβριδικό πόλεμο». Η κυβέρνηση πιέζεται από τα δεξιά και στρίβει ακροδεξιά. Δεν είναι η πρώτη φορά. «Η κόλαση να φαντάζει παράδεισος σ’ αυτά που θα ζουν εδώ», «χρειάζονται νεκροί», έλεγε κάποτε ο σημερινός υπουργός Μετανάστευσης.
Μια κυβέρνηση που εξαγγέλλει ανερυθρίαστα ότι θα παρανομήσει σε μια Ευρώπη που ξέρει να κλείνει τα μάτια.
Υπάρχει βέβαια και η στρατηγική διάσταση. Όλοι ξέρουμε ότι απαιτείται ένα σοβαρό και ρεαλιστικό στρατηγικό σχέδιο για τη διαχείριση του προσφυγικού. Να αναλάβει η Ευρώπη τις δικές της ευθύνες . Χρειάζεται να ενισχυθεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση, να προστατεύεται η κοινωνική συνοχή. Αλλά το σχέδιο αυτό πρέπει να έχει θεμέλια: τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Η απόφαση να κλείσουμε την πόρτα σε ανθρώπους που διακινδυνεύουν τη ζωή τους για να ξεφύγουν από πόλεμο, καταστολή και βασανιστήρια δεν είναι απλώς σκληρή· είναι μια συνειδητή επιλογή απομάκρυνσης από τον πυρήνα των δημοκρατικών μας αξιών.
.Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών ασκούν πιέσεις σε κάθε κοινωνία. Είναι όμως ανάγκη η ελληνική κοινωνία να θυμηθεί ότι η χώρα μας υπήρξε τόπος φιλοξενίας και ανθρωπιάς, όπως και τόπος μισεμού. Ο λαός μας ξέρει καλά τι σημαίνει προσφυγιά
