Η φετινή COP30 στη Βραζιλία βγάζει στην επιφάνεια άβολες αλήθειες. Και αρχίζει με πολλή υποκρισία. Η Βραζιλία που την φιλοξενεί, έχει δεσμευθεί να τερματίσει και να αντιστρέψει την αποψίλωση των δασών, ενώ η κρατική εταιρεία πετρελαίου της Petrobras έλαβε άδεια να κάνει έρευνες για πετρέλαιο κοντά στις εκβολές του Αμαζονίου ποταμού.
Μπορεί λοιπόν η COP30 να γίνει κάτι πιο ουσιαστικό από μια παράσταση καλών προθέσεων; Οι ηγέτες, εν απουσία αυτών από τις πλέον ρυπογόνες χώρες του πλανήτη, θα ανταλλάξουν χειραψίες και θα υπογράψουν δεσμεύσεις, την ώρα που οι εκπομπές αυξάνονται, δασικές εκτάσεις καίγονται και η πράσινη μετάβαση καθυστερεί.
Οι σχεδόν 200 χώρες που θα συγκεντρωθούν στην Μπελέμ της Βραζιλίας θα πιεστούν να καλύψουν το κενό ανάμεσα στις δεσμεύσεις τους για μείωση εκπομπών και σε αυτό που πραγματικά απαιτείται.
Δεν γίνεται όμως να ζητάς λιγότερα καύσιμα, όταν η ίδια η ψηφιακή οικονομία χρειάζεται τεράστιες ποσότητες ενέργειας, αφού οι υποδομές της τεχνητής νοημοσύνης είναι το νέο «πετρέλαιο» του 21ου αιώνα.
Εάν, λοιπόν, η COP30 θέλει να κάνει κάτι πιο ουσιαστικό, ας μιλήσει για την ηλεκτρική εξάρτηση της ψηφιακής εποχής και ας χτυπήσει τα συμφέροντα που κρατούν το σύστημα εξαρτημένο από το πετρέλαιο θέτοντας δεσμευτικούς μηχανισμούς λογοδοσίας. Γιατί το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής μας είναι πως μπορούμε να έχουμε άπειρη ενέργεια, άπειρη τεχνολογία και μηδενικές εκπομπές – ταυτόχρονα. Δεν γίνεται. Και το ξέρουμε όλοι.
