Δεν είναι μικρό πράγμα ένας άνθρωπος που προκάλεσε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές εκπλήξεις στην Ευρώπη, που πήρε ένα μικρό αριστερό κόμμα, που μέχρι τότε έδινε μάχη σε κάθε εκλογική αναμέτρηση για την επιβίωσή του, και το οδήγησε στην εξουσία, εκπροσωπώντας όχι μόνο τους ψηφοφόρους του, αλλά και την ελπίδα μιας ολόκληρης κοινωνίας, και που στη συνέχεια κατάφερε να σταθεί όρθιος και να καταφέρει να βγάλει τη χώρα του από ένα ασφυκτικό πλαίσιο επιτήρησης, να επιλέγει τώρα να παραιτηθεί από τη Βουλή και να βάλει τελεία σε ένα μεγάλο και σημαντικό κεφάλαιο της ίδιας, της προσωπικής του ιστορίας.
Η επιλογή αυτή δεν είναι μόνο υψηλού συμβολισμού, αλλά και ουσιαστική. Σηματοδοτεί τη ρήξη με μια συγκεκριμένη αντίληψη της πολιτικής που αποτελεί πλέον παρελθόν.
Να το πούμε απλά: ο Αλέξης Τσίπρας δοκιμάζει ουσιαστικά να συναντηθεί με την κοινωνία ξανά «ελεύθερος βαρών» αλλά και χωρίς κανένα προστατευτικό δίκτυ ασφαλείας.
Όπως είπε και ο πρώην πρωθυπουργός στην εμβληματική Σορβόννη, «πρέπει να αναβιώσουμε σήμερα το παλιό σύνθημα του Μάη του ’68: Είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο». Κάποιες φορές πρέπει κανείς να στοχεύει ψηλά για να μπορέσει να πάει μακριά. Άλλωστε ποτέ το νέο δεν γεννιέται εύκολα…
