Ποπκόρν στον «Ορφέα»: Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή - Μέρος 1ο

Καλή χρονιά με υγεία σε όλες και όλους!

Κάθε εβδομάδα περνάμε την πόρτα του αγαπημένου μας σινεμά «Ορφέα» και σας μεταφέρουμε εικόνες, σκέψεις και εντυπώσεις από τις ταινίες που βλέπουμε εκεί.

Αγαπάμε το σινεμά, το θέατρο και τα βιβλία και μας αρέσει να μοιραζόμαστε όσα μας αγγίζουν, μας ξαφνιάζουν, μας προβληματίζουν ή μας κάνουν να συζητάμε για ώρες. Στόχος μας είναι να σας προτείνουμε ταινίες που πιστεύουμε ότι αξίζουν να πάτε μια βόλτα στο σινεμά!

Της Αναστασίας Τσουκαλά & της Νίκης Μιχαλοπούλου

Ύστερα από χρόνια αναμονής, το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» φτάνει επιτέλους στις κινηματογραφικές αίθουσες και η Αλέκα, η Πόπη, η Φωφώ και η Ντοντό επιστρέφουν — αυτή τη φορά στη μεγάλη οθόνη — αποφασισμένες να διεκδικήσουν τη δικαίωσή τους.

Κριτική της ταινίας από την Αναστασία Τσουκαλά

Πηγαίναμε σχολείο όταν ξεκίνησε να προβάλλεται η σειρά των Ρήγα – Αποστόλου. Θυμάμαι πόσο είχα γελάσει με το πρώτο επεισόδιο, αλλά και πόσο είχα απογοητευτεί όταν ξαφνικά σταμάτησε η προβολή του. “Ευτυχώς” προς όφελος όλων των θεατών, ο Ρήγας αποφάσισε να ολοκληρωθεί η ιδέα σε μια ταινία, η οποία προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Όπως και στο σίριαλ έτσι και στην ταινία ο Ρήγας (αυτή τη φορά μόνος του) αποφάσισε να παντρέψει το κοινωνικό προβληματισμό με το χιούμορ. Οι τέσσερις βασικές ηρωίδες του στην αναγγελία της άφιξης του Γεράσιμου Μαντά, του άντρα αυτού που τις είχε κακοποιήσει την περίοδο που βρίσκονταν στο ορφανοτροφείο, αποφασίζουν να συνασπιστούν και να τον σκοτώσουν προκειμένου να δικαιωθούν για τη παιδική αθωότητα που τους στέρησε.

Η βάση της ιστορίας έχει όλα τα προνόμια για να προσελκύσει το ενδιαφέρον του κοινού. Επίσης, οι διάλογοι μεταξύ των ηρώων αποσπούν το γέλιο του θεατή. Από την άλλη μεριά όμως, αυτό που σκεφτόμουν είναι ότι σήμερα έχουμε γίνει απαιτητικοί. Επιζητούμε οι διάλογοι να έχουν βάθος και να μην στηρίζονται σε έξυπνες ατάκες, σε ήρωες καρικατούρες και σε ένα ασυνάρτητο σενάριο που αφήνει στο κενό και στην ασάφεια το κοινό λόγω του τεμαχισμού της ταινίας σε μέρη. Αυτό που με ενόχλησε ίσως περισσότερο ήταν η ονειρική σκηνή της εκτέλεσης τον ηρωίδων – μου θύμισε παλιό κινηματογράφο Βουγιουκλάκη/ Καρέζη από ιστορικές ταινίες) – που δεν κατάλαβα τη λειτουργικότητά της.

Το ερώτημα είναι: να πάτε να τη δείτε; Η απάντηση είναι θετική, γιατί μπορεί να υπήρξαν σημεία που με δυσαρέστησαν, ωστόσο πέρασα ένα όμορφο Σαββατόβραδο και χαλάρωσα από τις υποχρεώσεις της εβδομάδας!

Κριτική της ταινίας από την Νίκη Μιχαλοπούλου

Ομολογώ πως περίμενα με ανυπομονησία την ταινία του Ρήγα «Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή». Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, η ταινία σε κερδίζει με τις ατάκες της: κοφτερές, ευφυείς, με χιούμορ που δεν λειτουργεί ως εύκολη εκτόνωση, αλλά ως εργαλείο αφήγησης. Ένα χιούμορ που πατά γερά πάνω στην ελληνική πραγματικότητα και καταφέρνει να συνυπάρξει με ένα θέμα βαθιά ευαίσθητο και σοβαρό, όπως αυτό της κακοποίησης παιδιών σε ίδρυμα. Τη δεκαετία των ’00s που είχε προβληθεί η σειρά, πολλοί δεν είχαν αντιληφθεί τι πραγματευόταν η ιστορία, αλλά σήμερα μετά το κίνημα ME TOO, καταλαβαίνεις εις βάθος την σοβαρότητα του θέματος.

Οι πρωταγωνίστριες έδωσαν η καθεμία τον δικό τους ξεχωριστό χρωματισμό στον ρόλο τους, δημιουργώντας χαρακτήρες πολυδιάστατους με χιούμορ και αλήθεια μιας πραγματικότητας που τις ορίζει από τότε που ήταν παιδιά.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και το μεγάλο στοίχημα της ταινίας: το θάρρος να αγγίξει το σκοτάδι ενός βαθιά τραυματικού θέματος. Κινείται με λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Οι χαρακτήρες γίνονται φορείς μιας σκληρής αλήθειας, ειπωμένης με τρόπο άμεσο, συχνά ωμό, αλλά βαθιά ανθρώπινο.

Σε αντίθεση με άλλες κριτικές που διάβασα, προσωπικά το φολκλόρ ύφος και η συνολική αισθητική της ταινίας λειτούργησαν για μένα θετικά. Παράλληλα, οι γρήγορες εναλλαγές στο μοντάζ, ειδικά στην αρχή της ταινίας, σε συνδυασμό με την κατάλληλη μουσική υπόκρουση, με κράτησαν προσηλωμένη, δίνοντας ρυθμό και ενέργεια στην αφήγηση.

Αν κάτι θα ήθελα διαφορετικό, αυτό θα ήταν η πιο φειδωλή χρήση των flash backs. Παρότι εξυπηρετούν τη δραματουργία, σε ορισμένα σημεία ένιωσα πως επαναλαμβάνονται περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται, αποσπώντας στιγμιαία την ένταση αντί να την ενισχύουν.

Το φινάλε δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Μας αφήνει με αγωνία και την αίσθηση πως η ιστορία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί — και αυτό ακριβώς είναι που γεννά την προσμονή για την επόμενη ταινία.

Από εμένα είναι “ναι”. Νομίζω πως η ταινία αυτή θα σας χαρίσει μια όμορφη βραδιά με λίγο γέλιο και νοσταλγία.