Πένθος στον καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός, Χρήστος Βαλαβανίδης
Πέθανε, σε ηλικία 81 ετών, ο σπουδαίος ηθοποιός, Χρήστος Βαλαβανίδης.
Την είδηση του θανάτου του έκαναν γνωστή η Ελένη Γερασιμίδου και ο Αντώνης Ξένος, με ανάρτησή τους από το Από Κοινού Θέατρο. Ο ηθοποιός αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, όπως είχε κάνει γνωστό ο ίδιος.
«Χτες το βράδυ μάθαμε, από την αγαπημένη σου Ασπασία, για το δυσβάσταχτο φευγιό σου.. Αντίο σπουδαίε μας Χρήστο.. πολυτάλαντε καλλιτέχνη! Λάμπρυνες αυτό τον τόπο με την πολυσήμαντη υποκριτική σου, την υπέροχη φωνή και ποίησή σου!! Καλή δύναμη στην Ασπασία σου, στην Κατερίνα σου και σε όλους τους οικείους. Ελένη-Αντώνης-Αγγελική» αναφέρει η οικογένεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που συνδέονται με το Από Κοινού Θέατρο τους».
Ο γνωστός ηθοποιός αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1973. Συνεργάστηκε με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους καθώς και με τις δύο κρατικές σκηνές, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε όλα σχεδόν τα είδη της τέχνης του ηθοποιού: αρχαίο δράμα, αττική κωμωδία, κωμειδύλλιο, οπερέτα, σύγχρονο θέατρο, μουσικό θέατρο, παντομίμα και επιθεώρηση.
Μεταξύ άλλων έχει παίξει στις παραστάσεις: «Μορμόλης» και «Παπουτσωμένος γάτος», «Το ημέρωμα της στρίγγλας», «Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ», «Άλκηστη – Κύκλωπας», «Κατζούρμπος», «Η τύχη της Μαρούλας”, «Η τρελή του Σαγιό», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», «Ντόλλυ».
Στη συνεργασία του με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, έπαιξε τον Στέλιο στην “Αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σκην. Γιώργος Μιχαηλίδης).
Το 1996, μαζί με τη γυναίκα του, Ασπασία Κράλλη, δημιούργησαν το «Από Μηχανής Θέατρο» μετατρέποντας ένα παλιό εργοστάσιο σ’ έναν σύγχρονο, καλαίσθητο και λειτουργικό θεατρικό χώρο.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης Papadakis Press
“Η ζωή είναι σαν σμυριδοτροχός”
Σε συνέντευξή του στο NEWS 24/7, το 2022, ο καταξιωμένος ηθοποιός είχε πει ότι έβρισκε καταφύγιο στην ποίηση. Είχε άλλωστε εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές.
«Άρχισα να γράφω πιο εντατικά μετά τον κορονοϊό και το κλείσιμο στο σπίτι – το οποίο δεν με πείραξε γιατί εγώ έτσι κι αλλιώς είμαι σπιτόγατος. Δηλαδή δεν είδα καμία φοβερή διαφορά στη ζωή μου, ούτε διαμαρτυρόμουν όπως όλοι όσοι έλεγαν ότι είναι κρίμα που καθόμαστε μέσα. Ειδικά τον τελευταίο χρόνο με έχει πιάσει ένας οίστρος ποιητικός και γράφω σχεδόν ένα ποίημα κάθε μέρα. Είναι το κύκνειο άσμα μου; Δεν ξέρω. Κάθε μέρα όμως τελειώνω ένα ποίημα. Φυσικά γράφω και πράγματα που τα σβήνω. Σκέψου ότι ετοιμάζω από τώρα την επόμενη συλλογή μου. Γιατί όχι; Αφού έχω υλικό. Όπως σου είπα, είμαι σε οίστρο.
Ερωτηθείς πώς καταλάβαινε ότι ένα ποίημά του όντως λειτουργούσε, απαντούσε: «Είναι ανεξήγητο. Δεν ξέρω πώς να σου το εξηγήσω. Ξαφνικά με πιάνει ένα περίεργο πράγμα, ένα ρίγος εσωτερικό, ας πούμε. Μπορεί να φαίνεται υπερφίαλο αυτό που λέω, αλλά εγώ το νιώθω. Και ξέρω ότι προς το τέλος, που καμιά φορά με δυσκολεύει ένα ποίημα, όταν το βγάλω από μέσα μου και κλείσω τον τελευταίο στίχο, αισθάνομαι μια χαρά απίστευτη. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω από πού έρχεται αυτή η έμπνευση. Ώρες ώρες είναι σαν κάτι μεταφυσικό. Καινούργιες λέξεις, εικόνες, παλιά όνειρα, παλιές γνωριμίες που επανέρχονται λόγω μεγάλης ηλικίας. Η μεγάλη ηλικία, να ξέρεις, ανασκαλεύει νεανικές αναμνήσεις. Κι όλα αυτά τα καταγράφω, ό,τι μου συμβαίνει. Είναι μεγάλη η χαρά μου τόσο τη στιγμή που μου έρχεται η έμπνευση και κάτι με γαργαλάει, όσο και όταν τελειώνω και γίνεται το συναισθηματικό φινάλε».
Μιλώντας για την υποκριτική και τον λόγο που έγινε ηθοποιός, δήλωνε πως ξεκίνησε επειδή είχε κατά νου να παίξει στο θέατρο. «Ο κινηματογράφος ήρθε εκ του περισσού. Γνώρισα τον Νικολαΐδη μέσω του μακαρίτη του Τζούμα, τον οποίο ήξερα ήδη εγώ, βρισκόμασταν για παράδειγμα στην ΕΡΤ όπου κάναμε μαζί διάφορα ραδιοφωνικά κολπάκια. Είχαμε αναπτύξει μία σχέση, πηγαίναμε τα βράδια βόλτες στο Κολωνάκι, από δω κι από ‘κει. Μας έφερε λοιπόν σε επαφή ο Τζούμας σε μια ταινία του Σπίλμπεργκ, τις «Στενές επαφές τρίτου τύπου». Εκεί γνωριστήκαμε με τον Νικολαΐδη και λίγο αργότερα μου είπε: Θες να παίξεις στον κινηματογράφο; Μιλούσαμε και για λογοτεχνία γιατί και οι δύο γράφαμε. Τέλος πάντων βρεθήκαμε στο σπίτι του και κάναμε τα ‘Κουρέλια’».
