Το ενδιαφέρον είναι ότι τους ακροκεντρώους Ευρωπαίους δεν τους σοκάρισαν τα παραπάνω όσο η τάση προσέγγισης με την Ρωσία και η δήλωση βούλησης τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία. Έτσι πολύ μελάνι έχει χυθεί για την στρατηγική που εκπροσωπεί ο νέος πρόεδρος της μεγάλης και φίλης χώρας, σε μια συζήτηση που κυμαίνεται μεταξύ δύο άκρων: από την μια οι αναλυτές βλέπουν μια νέα επιθετικότητα με στόχο την Κίνα, εξ ου και η ειρήνευση με Ρωσία, ώστε η υπερδύναμη να επικεντρωθεί στον πραγματικό της αντίπαλο· από την άλλη, το άλλο άκρο βλέπει απομονωτισμό.


Μπορεί να είναι κι έτσι, 100 μέρες στην εξουσία δεν είναι αρκετές για ξεδίπλωμα κοτζάμ στρατηγικής ώστε να μπορούμε να έχουμε. Στην καλύτερη περίπτωση είναι μια τακτική κίνηση προς υποστήριξη κάποιας ευρύτερης στρατηγικής: αναδιπλώνουμε τις δυνάμεις μας σε κάποιο σημείο του μετώπου (πχ Ρωσία) προκειμένου να χτυπήσουμε σε ένα άλλο σημείο, πιο σημαντικό (Κίνα), το οποίο θα μας οδηγήσει στην νίκη -επομένως οι στρατηγικοί μας στόχοι δεν έχουν αλλάξει, αλλάζει απλώς η τακτική μας.