Κατά καιρούς, έρχονται στιγμές κρίσης, που το σύστημα βρίσκεται σε αμηχανία και η “συμπαθής τάξη των πολιτικών” αποτυγχάνει στα καθήκοντά της· είναι τότε που η αστική Δημοκρατία διαπιστώνει σκεφτική ότι ίσως και να αντιμετωπίζει τελικά και κάποια μικρο-αδιέξοδα, όχι σπουδαία πράγματα, μπορεί ας πούμε να απαξιώνεται στα μάτια της πλειοψηφίας, οπότε χάνει τον ρόλο της ως ιδεολογική κατασκευή που κρύβει την πραγματικότητα. Σε ακραίες περιστάσεις έχει μάλιστα φτάσει μέχρι και την τυπική κατάλυσή της.

Με τον Τραμπ δεν έχουμε φτάσει στην κατάλυση, αλλά οπωσδήποτε με αυτόν στο τιμόνι, η αμερικάνικη δημοκρατία έχει δει και καλύτερες μέρες.

Η αστική δημοκρατία, προκειμένου να διατηρεί ισορροπίες μεταξύ μερίδων του κεφαλαίου κρατώντας και τα προσχήματα απέναντι στις λαϊκές τάξεις, ιστορικά δεν βάζει στο τιμόνι τους ίδιους τους δισεκατομμυριούχους αυτοπροσώπως όπως συμβαίνει τώρα στις ΗΠΑ…