Του Γιώργου Μπουλμπασάκου*
Το τελευταίο διάστημα σε όλη την χώρα, πολίτες ανταποκρίνονται στο κάλεσμα του Αλέξη Τσίπρα για αυτοοργάνωση. Παραθέτω ορισμένες σκέψεις μου δημόσια, που ενδεχομένως θα βοηθήσουν σε αυτό το εγχείρημα.
Το κυρίαρχο μοντέλο οργανωτικής διάταξης όλων των ελληνικών κομμάτων είναι και παραμένει ισχυρό και στις μέρες μας, αυτό του λενινιστικού προτύπου. Αυτό προϋποθέτει κάθετη οργανωτική διάταξη, συγκεντρωτισμό και μονολιθικότητα. Οι διάφορες μορφές ομαδοποιήσεων που συνήθως προκύπτουν από την ανθρώπινη ανάγκη να μοιράζεσαι τις ιδέες σου σε επάλληλους κύκλους «εμπιστοσύνης», στο τέλος της ημέρας,τις περισσότερες φορές γίνονται μηχανισμοί. Αναπαράγουν γνωστές παθογένειες στα συλλογικά υποκείμενα που υπηρετούν. Τελικά αντί να θεραπεύσουν δημοκρατικά ελλείμματα, κάνουν ελλειμματική την εσωκομματική δημοκρατική λειτουργία. Όλα αυτά έχουν σημασία για την κοινωνική δικτύωση των κομμάτων,και την ικανότητά τους να έρχονται σε επαφή και διαβούλευση με τα προβλήματα και τις ανάγκες των πολιτών. Είναι χαρακτηριστικά δύο παραδείγματα, που πρέπει να λειτουργήσουν παιδευτικά, για την μορφοποίηση της ριζικής ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου. Η μεγάλη, πολύχρωμη, κινηματική, αλλά προγραμματικά συμπαγή και αποφασισμένη προοδευτική παράταξη, που προτείνει ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αποφύγει παραλυτικές ισορροπίες και συμβιβασμούς.
Το πρώτο αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ που παρόλο που κυριάρχησε πολιτικά για μια δεκαετία, δεν κατόρθωσε να δικτυωθεί με την κοινωνία γιατί λειτούργησε με την λογική σκαντζόχοιρου. Το δεύτερο αφορά το ΠΑΣΟΚ. Αυτό ήλθε σε επαφή και ανέπτυξε πολλαπλώς τους δεσμούς του με τις κοινωνικές ομάδες. Όμως δεν μπόρεσε να μην διαχυθεί και στις πολλαπλές ιδιοτέλειες των διαφόρων παραγόντων. Ετσι προέκυψαν πρόεδροι δευτεροβάθμιων σωματείων να στηρίζουν Άδωνι Γεωργιάδη, Δ.Σ επιμελητηρίων να κάνουν δουλειές με την «Ομάδα Αλήθειας» και ισόβιοι πρόεδροι ΓΣΕΕ και τραπεζών για να μην διαταραχθεί η αρχιτεκτονική των μεγάλων συμβιβασμών. Τελικά το πλεονέκτημα έγινε βάρος δυσβάσταχτο. Το μάθημα το πήραμε. Θα αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες της ψηφιακής εποχής με τα εργαλεία της ηλεκτρονικής ψήφου, και τα ηλεκτρονικά δημοψηφίσματα. Το ψηφιακό κόμμα είναι μία παράμετρος που βοηθά στην λειτουργία του κόμματος αλλά αδυνατεί και δεν πρέπει να αντικαταστήσει την ενσώματη λειτουργία. Ο διάλογος είναι διαδικασία που δεν μπορεί με τις σημερινές ψηφιακές δυνατότητες να υποκατασταθεί γιατί υπάρχει κίνδυνος πληθώρα υποσυστημάτων που λειτουργούν στην πολιτική διαδικασία να αυτονομηθούν.
Τα Δίκτυα Πολιτών πρέπει να αποτελέσουν σημεία συνάντησης του φορέα με τους κοινωνικούς φορείς και την κοινωνία των πολιτών. Επίσης καταστατικά να κατοχυρώνονται τα ρεύματα ιδεών. Αλλωστε είναι λογικό και εύλογο με κάποιο τρόπο να απεικονίζεται η ιδιαίτερη ιδεολογικοπολιτική αντίληψη και η ιστορική, πολιτική καταγωγή των μελών του. Όλα αυτά προϋποθέτουν ιδεολογικές συγκλίσεις και όχι προσωποποιημένες ομαδοποιήσεις. Η διακριτή και οργανωμένη διακίνηση ιδεών και απόψεων δεν δίνει ειδικά προνόμια στους συμμετέχοντες και κατ΄ ουδένα τρόπο δεν υπονομεύει την ενότητα του κόμματος. Τα ρεύματα ιδεών μπορούν να γίνουν δημοκρατικοί πολλαπλασιαστές της εσωκομματικής λειτουργίας. Μπορούν να γίνουν εργαλεία προγραμματικής ενότητας, σύνθεσης και μοχλοί ανάκτησης της ηγεμονίας στον κεντροαριστερό χώρο. Η συνάντηση της σοσιαλδημοκρατίας,της ριζοσπαστικής αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας είναι το μεγάλο στοίχημα.
Έχουμε την ευθύνη να πετύχουμε.
(Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι Γιατρός, Μέλος Σ.Ε Ανανεωτική Αριστερά)
