Οι Πανελλαδικές δεν είναι η αρχή και κυρίως δεν είναι το τέλος του κόσμου. Σε μερικές μόλις ημέρες, χιλιάδες παιδιά, υποψήφιοι για μία θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, θα «ριχτούν» στην μάχη των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Μία μάχη, εντελώς άδικη, καθώς μέσα σε μερικά μόλις λεπτά ένα παιδί, ηλικίας μόλις 18 περίπου ετών, υπό την ψυχολογική πίεση που ενδεχομένως το διακατέχει καλείται να αποδείξει τις γνώσεις του σε μία σειρά μαθημάτων… Και μετά τι; Εκείνοι οι οποίοι υποθετικά θα περάσουν στο πανεπιστήμιο θα έχουν την δυνατότητα ίσως να σπουδάσουν στο αντικείμενο το οποίο επέλεξαν λίγο πριν βγουν στην αγορά εργασίας. Εκείνοι πάλι που δεν θα καταφέρουν να εισαχθούν σε κάποια σχολή, εάν δεν επιλέξουν να ξαναριχτούν στην μάχη των πανελλαδικών Εξετάσεων και την επόμενη χρονιά, θα πρέπει να αρχίσουν είτε να αναζητούν διεξόδους σπουδών είτε εργασία. Και;
Αναρωτήθηκε ποτέ κανείς πόση πίεση μπορούν να αντέξουν παιδιά ηλικίας μόλις 18 ετών; Εξήγησε κανείς στα παιδιά αυτά, ότι οι Πανελλαδικές Εξετάσεις δεν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου;
Ακόμα και εκείνοι οι οποίοι περνούν στα Πανεπιστήμια ενδεχομένως δεν καταφέρουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα το οποίο σπούδασαν. Εκείνοι πάλι που δεν περνούν σε κάποιο Πανεπιστήμιο, θα πρέπει να σκεφτούν ότι πάντα υπάρχουν διέξοδοι αλλά και επαγγέλματα με εξαιρετικές προοπτικές απασχόλησης και πραγματικά ικανοποιητικές απολαβές – αρκεί βέβαια να κυνηγήσουν το δικό τους όνειρο… όποιο και εάν είναι αυτό. Καλός επαγγελματίας είναι αυτός που αγαπάει τη δουλειά του, που εξελίσσεται…
Στην κοινωνία που ζούμε δεν έχουμε ανάγκη από περισσότερα πτυχία ή μεταπτυχιακά… έχουμε ανάγκη πρώτα και κύρια από ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ… με κοινωνική μόρφωση και αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Ως γονείς, έστω και τώρα, ας ακούσουμε τα παιδιά μας, ας αφουγκραστούμε τα άγχη και τις φοβίες τους και κυρίως ας τους εξηγήσουμε ότι στην ζωή το Α και το Ω δεν είναι τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά αλλά η ίδια η ΖΩΗ.
