Γράφει ο Παναγιώτης Φλεβοτόμος
Απόδειξη του τρόπου που κυβερνά η Νέα Δημοκρατία: αλαζονεία, συγκάλυψη και μηδενική διάθεση λογοδοσίας. Όταν τα σκάνδαλα αγγίζουν το εσωτερικό της εξουσίας, το κράτος δικαίου μπαίνει σε παύση και ξεκινά η γνωστή κασέτα των δικαιολογιών.
Το ίδιο μοτίβο έχουμε δει και σε προηγούμενες καταστροφές είτε πυρκαγιές είτε πλημμύρες. Ένα κράτος απροετοίμαστο, χωρίς σχέδιο, χωρίς συντονισμό, που εμφανίστηκε μόνο εκ των υστέρων για να μοιράσει υποσχέσεις και επικοινωνιακά άλλοθι. Προειδοποιήσεις υπήρχαν, μελέτες υπήρχαν, πόροι υπήρχαν — πολιτική βούληση δεν υπήρξε. Και όταν χάθηκαν περιουσίες, καλλιέργειες, ακόμα και ανθρώπινες ζωές, η ευθύνη διαχύθηκε στο «ακραίο καιρικό φαινόμενο», λες και η κλιματική κρίση έπεσε ξαφνικά από τον ουρανό.
Η κυβέρνηση δεν απαντά στην ουσία. Δεν εξηγεί. Δεν αναλαμβάνει ευθύνη. Είτε πρόκειται για σκάνδαλα εξουσίας είτε για την κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού μπροστά σε φυσικές καταστροφές, η επιλογή είναι η ίδια: θόλωμα των νερών, υποτίμηση της νοημοσύνης της κοινωνίας και ποντάρισμα στη λήθη. Αυτή όμως δεν είναι διακυβέρνηση· είναι καθεστώς πολιτικής ασυλίας για τους «δικούς μας» και αυστηρότητα για όλους τους υπόλοιπους.
Και όσο η Νέα Δημοκρατία μιλά για «κανονικότητα», τόσο αποκαλύπτεται μια κανονικότητα φτιαγμένη για λίγους: πελατειακές σχέσεις, προνόμια, και ένα κράτος ανίκανο να προστατεύσει τους πολίτες του όταν το έχουν πραγματικά ανάγκη. Το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο ή ένα λάθος. Είναι ένα ολόκληρο μοντέλο εξουσίας που αντιμετωπίζει το κράτος ως λάφυρο και τη δημόσια ασφάλεια ως δευτερεύον ζήτημα.
Την ίδια στιγμή, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αποδεικνύεται ότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και της European Left απέναντι στη συμφωνία Mercosur έδειξε ότι όταν η αριστερά δίνει μάχη, μπορεί να μπλοκάρει πολιτικές που εξυπηρετούν πολυεθνικά συμφέροντα εις βάρος αγροτών, εργαζομένων και περιβάλλοντος. Ότι η πολιτική μπορεί να λειτουργεί προληπτικά, με σχέδιο και κοινωνική ευθύνη — όχι εκ των υστέρων, πάνω στα συντρίμμια.
Άλλοι συγκαλύπτουν, άλλοι συγκρούονται. Άλλοι αφήνουν κοινωνίες απροστάτευτες και μετά μιλούν για «ατομική ευθύνη», άλλοι διεκδικούν διαφάνεια, πρόληψη και λογοδοσία. Και αυτή η διαφορά δεν είναι θεωρητική — είναι διαφορά ζωής, αξιοπρέπειας και δημοκρατίας.
