Κακά τα ψέματα, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν τραβάει, το ξέρουν και στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, τα δε σχήματα της Αριστεράς είναι πολύ μικρότερα, εξαιρουμένου του ΚΚΕ, το οποίο όμως δεν θέλει συνεργασίες ούτε να κυβερνήσει εντός του συστήματος.
Ζώντας στον Βύρωνα, μια λαϊκή συνοικία, συναντώ καθημερινά πολλούς ανθρώπους που μου εμπιστεύονται την γνώμη τους για την πορεία του προοδευτικού χώρου και την ελπίδα τους να υπάρξει προοδευτική εναλλακτική στην σημερινή καταστροφική
διακυβέρνηση Μητσοτάκη, ο οποίος και από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ μίλησε για τα «επιτεύγματά» του, όχι μόνο στις διεθνείς σχέσεις, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας. Μου λένε, λοιπόν, οι συνομιλητές μου ότι υπάρχει φως στο
τέλος του τούνελ, που έχει το όνομα ΕΛΑΣ και Αλέξης Τσίπρας, άποψη που συμμερίζομαι και ο ίδιος, αν και μένω στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Όλες οι μικρότερες και αγωνιζόμενες αριστερές δυνάμεις έχουν δικαίωμα στην ελπίδα να μπουν στη Βουλή και να έχουν λόγο και ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις. Πρωτίστως ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, το κόμμα του οποίου ηγήθηκε ο Τσίπρας για να γίνει κυβέρνηση η Αριστερά πρώτη φορά στα διακόσια χρόνια του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Ιστορικό επίτευγμα, που ακόμα δεν έχει χωνέψει η Δεξιά, η οποία δύο φορές στην διάρκεια του εικοστού αιώνα πίστεψε ότι είχε ξεμπερδέψει με την Αριστερά,
πρώτη φορά με την συντριπτική νίκη της στον εμφύλιο, και δεύτερη, με την παταγώδη κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού το 1989.
Όλα τα πολιτικά σχήματα της πέραν του ΠΑΣΟΚ Κεντροαριστεράς θα χρειαστούν στην ΕΛΑΣ, σε περίπτωση που στην πρώτη κάλπη δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση, πιθανότατο σενάριο. Η δεύτερη κάλπη θα οδηγήσει σε ένα σκληρό διπολισμό, με την ΕΛΑΣ σε πλεονεκτική θέση να αθροίσει δυνάμεις, θέτοντας εκτός μάχης τον Μητσοτάκη. Άρα, καλό είναι να τηρηθεί αυτό που είπε πρόσφατα ο Αλέξης ότι «οι άλλες προοδευτικές δυνάμεις είναι ανταγωνιστές μας, αλλά όχι αντίπαλοί μας».
Μονομέτωπος, λοιπόν, Τσίπρα κατά ΝΔ, όπως θα έπρεπε να κάνουν όλες οι προοδευτικές δυνάμεις, ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους προγραμματικά και ιδεολογικά. Από εκεί και πέρα, ευρύ είναι το πεδίο, πολιτικό και κοινωνικό, για την αναζήτηση ψηφοφόρων, δεδομένου ότι η δυσαρέσκεια και απόρριψη των πολιτικών Μητσοτάκη υπερβαίνει το 70%. Μεγάλο είναι το ποσοστό των αναποφάσιστων και το πού θα στραφούν, αποτελεί κρίσιμο ζήτημα. Αν είναι δυσαρεστημένοι της ΝΔ, ίσως να στραφούν στον Σαμαρά, αν και εφόσον ιδρύσει κόμμα και κατέβει στις εκλογές ο πρώην πρωθυπουργός.
Πάντοτε στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας, η ευρύτερη δημοκρατική παράταξη ήταν πλειοψηφία, κάτι που θα αποδειχθεί και στις επόμενες εκλογές. Συνέβη κάποιες φορές, όπως στις πρώτες μεταδικτατορικές εκλογές, μερίδα δημοκρατικών ψηφοφόρων να
επιλέξει την Δεξιά, με την ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο 52%, αλλά τότε υπήρχε ο φόβος που εξέφραζε και ο Μίκης Θεοδωράκης με το «Καραμανλής ή τανκς».
Το δε ΚΚΕ-Εσωτερικού είχε την γραμμή της Εθνικής Αντιδικτατορικής ενότητας (ΕΑΔΕ), που στρίμωχνε στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα την νεολαία του ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος.
Άλλες, πιο ελπιδοφόρες συνθήκες τότε που το ΠΑΣΟΚ είχε βάλει πλώρη για την μεγάλη αλλαγή του 1981, με την πρώτη τετραετία γεμάτη με δημοκρατικές και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, όπως η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και η επιστροφή των πολιτικών προσφύγων του εμφυλίου, η καθιέρωση του πολιτικού γάμου και του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Ο Πάνος Τριγάζης είναι υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ
