Το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» δεν ήταν ούτε «Εθνικό» ούτε «Σχέδιο». Εκπονήθηκε από λίγους για να χρησιμοποιηθεί από λίγους. Αποτέλεσε αντικείμενο απασχόλησης των αρίστων του Μεγάρου Μαξίμου και προτάχθηκαν έργα για λίγες εταιρείες που είχαν το μέγεθος και την επιρροή να επωφεληθούν. Το δε σκέλος των δανείων παραχωρήθηκε στις τράπεζες, αποκλείοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων από πρόσβαση σε πόρους ή δανεισμό.
Αποτέλεσμα; Το Ταμείο λήγει σε λιγότερο από έναν χρόνο και μόλις το ένα τρίτο των διαθέσιμων πόρων έχει πέσει στην ελληνική αγορά, με οδυνηρά αποτελέσματα για μεσαία και χαμηλά κοινωνικά στρώματα και μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και αντί να πατάμε γκάζι, πατάμε φρένο. Πριν δύο χρόνια η Ελλάδα ήταν 7% πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ στην υλοποίηση οροσήμων – σήμερα είναι στο -3%.
Απογοητευτικό για μια χώρα που «ανακάμπτει» από τρεις κρίσεις. Αν συμπληρωθεί η εικόνα με την αδιαφάνεια που επέβαλε το Μέγαρο Μαξίμου στην απένταξη πολυδιαφημισμένων έργων πολιτικής προστασίας, υποδομών και μεταφορών και την ανυπαρξία έργων κοινωνικού χαρακτήρα, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί δεν πετύχαμε ούτε πραγματική «Ανάκαμψη» ούτε διαχρονική «Ανθεκτικότητα».
