Ως γνωστόν η φορολογία εισοδήματος είναι προοδευτική. Δηλαδή, όσο ανεβαίνουμε εισοδηματικό κλιμάκιο, αυξάνεται αντίστοιχα και το ποσοστό φορολόγησης. Αυτή είναι μια σωστή λογική γιατί στον πυρήνα της έχει την αναδιανομή εισοδήματος. Όμως, το πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι τα φορολογικά κλιμάκια δεν έχουν αναπροσαρμοστεί παρά τη σημαντική αύξηση του πληθωρισμού – αθροιστικά – τα τελευταία χρόνια. Παραμένουν στις 10.000, 20.000, 30.000, 40.000. Αυτό σημαίνει ότι με τις αυξήσεις των ονομαστικών μισθών ολοένα και περισσότεροι ανεβαίνουν κλιμάκιο. Και πληρώνουν περισσότερους φόρους.
Αυτό προφανώς για την κυβέρνηση είναι ευχάριστο νέο γιατί περισσότερα έσοδα σημαίνει και πιο εύκολη επίτευξη των διαβόητων πρωτογενών πλεονασμάτων και κατ’ επέκταση μεγαλύτερο «δημοσιονομικό χώρο».
Μόνο που την ώρα που πληρώνει μεγαλύτερη φορολογία αυτό που βλέπει ο πολίτης είναι υποστελέχωση στο ΕΣΥ, υψηλότερες συμμετοχές στα φάρμακα, αναγκαστική καταφυγή στο φροντιστήριο για να αντιμετωπίσει τα ελλείμματα του δημόσιου σχολείου, βαθιά το χέρι την τσέπη εάν το παιδί του σπουδάζει σε άλλη πόλη.
Και αυτό μας φέρνει στο πραγματικό «κοινωνικό πρόβλημα» σήμερα. Που έχει τη μορφή μιας διαρκώς εντεινόμενης οικονομικής ανασφάλειας εν μέσω – υποτίθεται – οικονομικής ανάκαμψης. Και που εξηγεί γιατί παραμένουν τόσο υψηλοί οι δείκτες κοινωνικής δυσαρέσκειας σε όλες τις μετρήσεις κοινής γνώμης.
