Οι νόμοι της φύσης είναι φτιαγμένοι για τον άνθρωπο.
Ο πατέρας και η μητέρα γνωρίζουν με τη γέννηση ενός παιδιού πως το παιδί φέρει διαφορετικότητα που δεν μπορεί να μοιραστεί, όχι μόνο ως επόμενη γενιά αλλά κυρίως ως την ίδια την ιδιότητα της ύπαρξής του.
Είναι γνωστό σε όλους τους γονείς πως δεν αγαπά το παιδί του ως ίδιον εαυτό αλλά ως πηγή στο μη άνοιγμα, του μη γνώριμου, του μυστηρίου, του όμορφου, του λαμπερού και άτακτου, του αμέριμνου.
Να γιατί η ελευθερία είναι ένα με κάθε παιδί, είναι γνώση του δώρου, καθώς δεν απαιτείται αμοιβαία κατανόηση αλλά αναγνώριση στην επιθυμία του παιδιού ως αίνιγμα. Βίωμα σχέσης αποκέντρωσης και όχι βίωμα οικειοποίησης. Οι δεσμοί που ενώνουν το παιδί με τους νόμους της φύσης, είναι η ίδια η ελευθερία που ο πατέρας επιτρέπει στη διαφοροποίηση με τον εαυτό του.
Το παιδί γνωρίζει τον εαυτό του μεγαλώνοντας όταν ο πατέρας αναγνωρίζει τη φθορά του και δεν καυχιέται για κανένα δικαίωμα ιδιοκτησίας πάνω του. Αγάπη ανιδιοτελή είναι η αναγνώριση της θυσίας του εαυτού, του ζώου της κυριαρχίας, έναντι στην ελευθερία ζωής του παιδιού του.
Τούτος ο σεβασμός της μοναξιάς του άλλου, της απόστασης της διαφοράς της αποδοχής του Δύο και θαυμασμού μαζί, είναι η σχέση αγάπης που διαρκεί μέσα στο χρόνο ακριβώς γιατί δεν λύνουν ποτέ το αίνιγμα επιθυμίας του άλλου και είναι το δώρο της πίστης που αντιστέκεται στην αποτυχία και την ήττα.
Ούτε προστασία ούτε ναρκισσισμός θα ωριμάσει το παιδί μέσα μας, δίπλα μας.
Αλλά η διαφύλαξη της μνήμης ως νέα δυνατής αρχής, νέας γλώσσας, πως γίνομαι αυτό που πάντα ήμουν, μέσω της συγχώρεσης, ένα παιδί που μεγαλώνει.
Ζαχαρένια Γουβαλάρη
Κοινωνική Λειτουργός
MSc Οικογενειακή Σύμβουλος
MSc Διοικητής Υγείας
+306977444835
m.me/Zacharenia.Gouvalari
www.zacharenia.gr
