Γράφει ο Διονύσης Βόγλης
Αρθρογράφος στο διαδίκτυο
Η παραδοσιακή πολιτική της βυζαντινής και της τσαρικής αυτοκρατορίας, βρίσκουν την ανώτερη από πλευράς εξαπάτησης, έκφρασή της στον πόλεμο που κάνει ο ρώσικος χιτλερικός ιμπεριαλισμός στην Ουκρανία και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη. Μέσα σ’ αυτό τον πόλεμο θα δούμε όλα τα χαρακτηριστικά του νεοτσαρισμού, έτσι όπως τα κληρονόμησε ο Ιβάν ο Τρομερός από τους προγόνους του. Την επίθεση στην Ουγγαρία το ’56 και στην Τσεχοσλοβακία το ΄67 την βάφτισε «προλεταριακό διεθνισμό». Οι επόμενες επιθέσεις της Μόσχας στην Τσετσενία, στην Γεωργία, στην Μολδαβία, στη Συρία και στην Ουκρανία, έγιναν με το πρόσχημα του, χιτλερικής προέλευσης, «ζωτικού χώρου». Αλλά η Μόσχα δεν σταματά εκεί. Στον παγκόσμιο πόλεμο που ετοιμάζει μαζί με τους δουλοκτήτες του Πεκίνου και τους μουλάδες του Ιράν ενάντια στην Ευρώπη, θα χρησιμοποιήσει όλα τα όπλα που της έχουν κληρονομηθεί ακόμα και από την εποχή πού μαθήτευσε στο μογγολικό σχολείο του Τζέγκινς Χαν.
Ενώ θα επιτίθεται θα κάνει προβολή της δικιάς της φυσιογνωμίας στους αντιπάλους της βαφτίζοντάς τους ναζιστές (περίπτωση Ουκρανίας) και συνάμα της κοσμοπολίτικης και «παρακμασμένης» Ευρώπης, η οποία θα βρίσκει έδαφος να αναπτυχθεί στους καθυστερημένους πολιτικά συμμάχους της, λόγω της ιδιότητας της σαν ιμπεριαλιστική που έφαγε τον πλούτο του τρίτου κόσμου. Δηλ. η Μόσχα θα φορέσει την φορεσιά του «μασκοφόρου εκδικητή» που έρχεται να μας απελευθερώσει από τον κακό δυτικό καπιταλισμό. Τώρα αν κοιτάξουμε την ιστορία θα διαπιστώσουμε ότι η «απελευθέρωση» απ’ έξω συνιστά νέα υποδούλωση, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους ανεγκέφαλους οπαδούς «επαναστάτες δι’ αντιπροσώπου» ανά την υφήλιο.
Η Μόσχα την ώρα που θα επιτίθεται θα καμώνεται το θύμα της επίθεσης του τρίτου, έτσι όπως την είδαμε πρόσφατα στον υποτιθέμενο proxy war των δυτικών που την «περικυκλώνουν» και αυτή αναγκάζεται να αντεπιτεθεί. Παραμύθια της Χαλιμάς δηλ. που κατέρρευσαν. Ταυτόχρονα και ενώ στο ένα χέρι κρατάει τον πύραυλο στο άλλο κρατάει ένα άσπρο περιστέρι ή ένα κλαδί ελιάς και μιλάει ακατάπαυστα για ειρήνη. Η συνταγή είναι γνωστή γιατί την έχουν χρησιμοποιήσει και άλλοι στο παρελθόν, μόνο πού η διαφορά βρίσκεται στο ότι η Μόσχα δεν επιτίθεται με τον κλασικό δυτικό τρόπο, αλλά με την μέθοδο του Χίτλερ της απόσπασης εδάφους. Την ώρα που θα μιλάει για ειρήνη θα ετοιμάζεται για την νέα επίθεση, αξιοποιώντας τις αυταπάτες και τις στρατιωτικές αδυναμίες του αντίπαλου, έτσι ώστε να τον βρει κοιμισμένο στην επόμενη επίθεση.
Αυτό έχει κάνει μέχρι τώρα και παγίδευσε τις οικονομίες των δυτικών στη δική της ιμπεριαλιστική οικονομία. Προσποιήθηκε το αμαρτωλό παιδί που γυρνάει μετανιωμένο στο σπίτι και ζητάει καταφύγιο και βοήθεια. Στη γλώσσα του λαού λέγεται «η ψωριάρα γίδα που γύρισε στο μαντρί».
Μέσα στον παγκόσμιο πόλεμο θα κάνει ακριβώς ότι έκανε τον καιρό της «ειρήνης». Θα επιτίθεται και μετά θα μαζεύεται, ανάλογα βέβαια με το εύρος του αντίπαλου. Επίθεση, υποχώρηση, συνδιαλλαγή, εξαπάτηση, νέα επίθεση, νέα κατάκτηση εδάφους, νέα υποχώρηση.
Ο ρώσικος ιμπεριαλισμός είναι πιο έξυπνος, πιο πανούργος από τον παλιό γερμανικό του Γ’ Ράιχ, γιατί έχει διδαχτεί από τα παθήματά του, τού «ξαφνικού πόλεμο». Κάθεται «μαραζωμένος» στη γωνία σαν παιδί πού έκανε αταξίες, αρνείται την ενοχή του με σθένος, μέχρι του σημείου να σου δημιουργήσει αμφιβολίες και να σε ενοχοποιήσει, μέχρι την στιγμή που θα επιχειρήσει να σε ξαναδαγκώσει. Αλίμονο στους λαούς που θα βρεθούν σε τέτοια θέση απροετοίμαστοι στην επέλαση του ύπουλου ρώσικου Ράιχ….
Υ.Γ. Αναδημοσιεύουμε ένα σπουδαίο και πολύτιμο έργο του Μάρξ για την γέννηση και επέκταση του ρώσικου κράτους.
Απόσπασμα:
«Μια απλή αντικατάσταση ονομάτων και ημερομηνιών θα αποδείξει με στοιχεία ότι ανάμεσα στην πολιτική του Ιβάν του Γ΄, και εκείνη της σύγχρονης Ρωσίας, υπάρχει όχι ομοιότητα αλλά ταυτότητα. Ο Ιβάν ο Γ΄, απ’ την πλευρά του, απλά τελειοποίησε την παραδοσιακή πολιτική της Μοσχοβίας, που του κληροδότησε ο Ιβάν ο Α΄, ο Καλίτα. Ο Ιβάν Καλίτα, ο σκλάβος των Μογγόλων, απόχτησε μεγαλείο μετερχόμενος την ισχύ του μεγαλύτερου εχθρού του, του Τάταρου, ενάντια στους μικρότερους εχθρούς του, τους ρώσους πρίγκιπες. Και δε μπορούσε να μετέλθει την ισχύ του Τάταρου παρά μόνο με ψεύτικα προσχήματα. Αναγκασμένος να υποκρύπτει μπροστά στους αφέντες του τη δύναμη που πραγματικά συγκέντρωνε, έπρεπε να θαμπώνει τους συν-υποτελείς του με μια δύναμη που δεν κατείχε. Για να λύσει το πρόβλημά του έπρεπε να επεξεργαστεί όλα τα τεχνάσματα της πιο ελεεινής δουλείας σ’ ένα σύστημα, και να εφαρμόσει αυτό το σύστημα με την υπομονετική εργασία του σκλάβου. Η ίδια η ανοιχτή βία μπορούσε να μπει σαν ίντριγκα μόνο μέσα σ’ ένα σύστημα ίντριγκας, διαφθοράς και υπόγειου σφετερισμού. Δε μπορούσε να χτυπήσει προτού να έχει δηλητηριάσει. Η μοναδικότητα του σκοπού έγινε γι’ αυτόν διπροσωπία δράσης. Για να καταπατά με τη δόλια χρήση μιας εχθρικής ισχύος, να αποδυναμώνει αυτή την ισχύ μέσω ακριβώς της χρήσης της, και να την ανατρέπει τελικά με τα αποτελέσματα που παράγονται μέσα από το δικό της μηχανισμό – αυτή την πολιτική εμπνεύστηκε ο Ιβάν Καλίτα από τον παράξενο χαρακτήρα τόσο της κυρίαρχης όσο και της υποτελούς φυλής. Η πολιτική του παρέμεινε ακόμα η πολιτική του Ιβάν Γ΄. Είναι ακόμα η πολιτική του Μεγάλου Πέτρου, και της σύγχρονης Ρωσίας, οποιεσδήποτε αλλαγές ονόματος, θέσης, και χαραχτήρα μπορεί να έχει υποστεί η χρησιμοποιηθείσα εχθρική ισχύς. Ο Μεγάλος Πέτρος είναι πράγματι ο εφευρέτης της σύγχρονης ρωσικής πολιτικής, αλλά έγινε τέτοιος μόνο ξεγυμνώνοντας την παλιά μοσχοβίτικη μέθοδο καταπάτησης από τον απλά τοπικό της χαραχτήρα και τις τυχαίες προσμίξεις της, διυλίζοντάς την σε μια περιεκτική φόρμουλα, γενικεύοντας το σκοπό της, κι εξυψώνοντας το αντικείμενό της από την ανατροπή συγκεκριμένων δοσμένων ορίων ισχύος στην προσδοκία απεριόριστης ισχύος. Μεταμόρφωσε τη Μοσχοβία σε σύγχρονη Ρωσία με τη γενίκευση του συστήματός της, και όχι με την απλή προσθήκη ορισμένων επαρχιών. Για να ανακεφαλαιώσουμε. Είναι στο τρομερό και ελεεινό σχολείο της μογγολικής σκλαβιάς που ανατράφηκε και μεγάλωσε η Μοσχοβία. Συγκέντρωσε δύναμη μόνο μετατρεπόμενη σε βιρτουόζο στην τέχνη της υποτέλειας. Ακόμα και όταν χειραφετήθηκε, η Μοσχοβία συνέχισε να παίζει τον παραδοσιακό της ρόλο του σκλάβου ως αφέντης. Επί μακρόν ο Μεγάλος Πέτρος συνδύασε την πολιτική τέχνη του μογγόλου σκλάβου με την περήφανη φιλοδοξία του μογγόλου αφέντη, στον οποίον ο Τζένγκις Χαν είχε, με διαθήκη, κληροδοτήσει την κατάχτηση του κόσμου».
