Στα δύο χρόνια από τις τελευταίες εθνικές εκλογές και ενόσω στο πολιτικό σύστημα καταγράφεται εικόνα -ενός επίμονου- κατακερματισμού, τα κόμματα ψάχνουν εναγωνίως τρόπους να συσπειρώσουν τη βάση τους και να κινητοποιήσουν εγκαίρως τα αντανακλαστικά ακροατηρίων τα οποία τους ενδιαφέρουν πολιτικά, αλλά εκείνα όλο και αποστασιοποιούνται.
Παρά τον εκλογικά νεκρό χρόνο, τα πολιτικά αφηγήματα κάθε πλευράς αποκτούν ξανά «δράκους» με κοινό στόχο να ισχυροποιήσουν τα διλήμματα προς την κοινωνία.
Στα μισά του δρόμου διεκδίκησης τρίτης κυβερνητικής θητείας, ο Μητσοτάκης έχει ανάγκη, ίσως περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν, να μιλά με «προειδοποιήσεις» και να προβάλλει «κινδύνους» για να ενεργοποιήσει διαφορετικά ακροατήρια – είτε κουρασμένα, είτε αποστασιοποιημένα, είτε απογοητευμένα.
Η επίκληση ενός «μπαμπούλα» ωστόσο δεν εγγυάται τίποτα από μόνη της. Στη σύγχρονη παιδαγωγική η μέθοδος του «μπαμπούλα» έχει μείνει πια στην άκρη.
