Μια ιστορική «αδελφοποίηση» με βαθιές ρίζες
Μια ξεχωριστή, συγκινητική και βαθιά πατριωτική στιγμή εκτυλίχθηκε στη Δίβρη της Βορείου Ηπείρου. Σε κλίμα εθνικής ανάτασης, η πολυπληθής αντιπροσωπεία του Συλλόγου Διβριωτών Λαμίας επισκέφθηκε την ακριτική περιοχή, όπου και υπεγράφη επίσημο Πρωτόκολλο Αδελφοποίησης μεταξύ των δύο Συλλόγων.
Η σεμνή τελετή έλαβε χώρα κάτω από τον ίδιο ιστορικό πλάτανο με την καμπάνα. Στο ίδιο ακριβώς σημείο, δηλαδή, όπου σήμερα υψώνεται ο νέος Ιερός Ναός που αναδημιουργήθηκε χάρη στις άοκνες προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου. Εκεί, οι δύο Σύλλογοι επισφράγισαν τους αδελφικούς τους δεσμούς μέσα σε κλίμα συνεργασίας και αμοιβαίας προσφοράς.
Η ιστορική αναδρομή: 33 χρόνια πριν, στην Ηλεία
Όπως θυμάται ο κ. Σωτήρης Σωτηρόπουλος η σημερινή αυτή συνάντηση ξυπνά μνήμες από το μακρινό παρελθόν και φέρνει στο μυαλό μια άλλη, εξίσου σπουδαία εξόρμηση. Πριν από 33 χρόνια, τον Σεπτέμβριο του 1993, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες και αντίξοες πολιτικές συνθήκες (καθώς στην Αλβανία επικρατούσε ακόμα το καθεστώς Αλία), ο Σύλλογος της Δίβρης Ηλείας είχε πραγματοποιήσει την πρώτη ιστορική επίσκεψη στην περιοχή.
Τότε, ο σκοπός δεν ήταν μια τυπική αδελφοποίηση, αλλά μια σπουδαία ανθρωπιστική αποστολή και μια πρώτη γνωριμία με τους 1.800 κατοίκους που ζούσαν τότε εκεί. Μπροστά στο θλιβερό κτίριο της εποχής —το οποίο το καθεστώς Χότζα είχε ονομάσει «μορφωτικό κέντρο» αφού πρώτα είχε κατεδαφίσει την εκκλησία του χωριού— οι Διβριώτες της Ηλείας έγιναν ένα με τους αδελφούς τους της Βορείου Ηπείρου. Εκείνη η αυθόρμητη αγκαλιά αποτέλεσε, εκ των πραγμάτων, την πρώτη ουσιαστική «αδελφοποίηση» της ψυχής τους.
Τρεις Σύλλογοι, μία καρδιά
Σήμερα, οι συνθήκες έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Οι Σύλλογοι της Βορείου Ηπείρου και της Λαμίας είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν, να ανταλλάξουν σκέψεις και να υπογράψουν το πρωτόκολλο με τον δικό τους όμορφο και δημιουργικό τρόπο.
Ωστόσο, η ουσία παραμένει αναλλοίωτη στον χρόνο. Η ψυχή, ο νους και η καρδιά και των τριών αυτών συλλόγων —της Βορείου Ηπείρου, της Λαμίας και της Ηλείας— ήταν και παραμένουν ακριβώς ίδιες. Οι απανταχού Διβριώτες αποδεικνύουν ότι οι δεσμοί του αίματος και της κοινής καταγωγής δεν γνωρίζουν σύνορα και θα μείνουν ζωντανοί στους αιώνες.
