Όσο και να μεγαλώνει κανείς όλο και κάτι μαθαίνει. Γηράσκω αεί διδασκόμενος, που έλεγε και ο Σόλων… Τώρα τελευταία βιώνουμε ένα νέο φρούτο που ευδοκιμεί, αυτό του ξερόλα. Είναι ο άνθρωπος που πάντοτε ψάχνει να βρει τον ηλίθιο μέσα στο δωμάτιο και δεν τον βρίσκει ποτέ.
Εμφανίζεται με κάθε ευκαιρία όταν ένα θέμα της επικαιρότητας γίνεται viral. Να πει την αποψάρα του, παρότι είναι βαθιά άσχετος, βαθύτατα εμμονικός και παρ’ αυτά αυτός νομίζει ότι αξίζει το Πούλιτζερ. Παντελής η άγνοιά του.
Είναι αυτός που κουνάει το δάχτυλο στους γύρω με ύφος και στιλ «γκουρού», ενώ ο ίδιος απλά κάνει θόρυβο σαν άδειος τενεκές. Κάποτε προκαλούσε εκνευρισμό στους άλλους. Τώρα πια προκαλεί θυμηδία, γέλωτα και οίκτο ανά περίπτωση. Αναλόγως πώς το βλέπει ο καθένας και πόσα αποθέματα… φιλανθρωπίας κρύβει μέσα του.
Είπαμε, «μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ καιρό, πολλούς για λίγο, όχι όμως όλους για πάντα». Κάθε εργάκι, ακόμα και μια φαρσοκωμωδία, κάποτε έχει ένα τέλος. Όλοι το γνωρίζουν, εκτός από τον ίδιο. Αυτός το μαθαίνει πάντα τελευταίος. Ως τότε νομίζει ότι είναι «από πάνω», αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται στον πάτο.
