«Με ενδιαφέρει να κινούμαι μέσα στο σύμπαν του Τσέχοφ και να γράφω δικά μου κείμενα, που αντλούν από τα έργα του», αναφέρει η σκηνοθέτις Ειρήνη Λαμπρινοπούλου
Μια φιλόδοξη επιχειρηματίας, η Αγάπη Πουλοπούλου, επιστρέφει στο πατρικό της στην Αμαλιάδα, εκεί όπου απλώνεται μια έκταση σταφιδαμπέλων, που έχει κληρονομήσει από τους προγόνους της. Έπειτα από ένα μεγάλο επαγγελματικό ταξίδι στη Νέα Υόρκη, όπου προσπάθησε να εξελίξει το προϊόν το οποίο παρήγε για δεκαετίες η οικογένειά της και να το μετατρέψει σε μια κοσμετική εκδοχή της σταφίδας, έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπη με οικονομικά αδιέξοδα, οικογενειακά μυστικά και με την απειλή μιας οριστικής απώλειας.
Πρόκειται για την πρωταγωνίστρια της νέας παράστασης της Ειρήνης Λαμπρινοπούλου, με τίτλο «Σταφιδόκαμπος», που θα παρουσιαστεί στις 21 και 22 Αυγούστου στο θέατρο Ηλιδας, στο πλαίσιο του θεσμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός». «Είναι μια σύγχρονη Λιουμπόφ Αντρέγεβνα Ρανέφσκαγια (Ανατολή Αθανασιάδου), η οποία ξαφνικά βρίσκεται μπροστά στον δικό της “Βυσσινόκηπο” που κινδυνεύει», λέει η σκηνοθέτις, η οποία αντλεί έμπνευση από το γνωστό έργο του Αντον Τσέχοφ. Η ιστορία μεταφέρεται αυτή τη φορά από την επαρχία της Ρωσίας στον τόπο όπου θα παρουσιαστεί η παράσταση, σε μια πεδιάδα του νομού Ηλείας.
«Αυτό που με απασχόλησε περισσότερο ήταν οι μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές που βιώνουμε και ο τρόπος με τον οποίο στεκόμαστε απέναντί τους. Πώς αντιδράμε όταν χάνουμε κάτι που θεωρούμε δεδομένο;», αναρωτιέται η σκηνοθέτις και συνεχίζει: «Οι προβληματισμοί αυτοί συγκεντρώνονται στο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας του έργου, η οποία διαφέρει παρ’ όλα αυτά από τη Λιουμπόφ Αντρέγεβνα. Εχει κληρονομήσει γη και αδυνατεί να τη διατηρήσει, γιατί πράττει με λάθος τρόπο. Αντιθέτως, στο πρωτότυπο κείμενο η ηρωίδα μένει άπραγη».
Οι υπόλοιποι τσεχοφικοί χαρακτήρες κάνουν επίσης την εμφάνισή τους, ενταγμένοι στη νέα δραματουργία. «Στην ιστορία, κάποια μέλη της οικογένειας ζουν στο εξωτερικό, με την αντίστοιχη Ανια (Μαριαλένα Ηλία) να έχει εγκατασταθεί μόνιμα εκεί, ενώ άλλοι έχουν παραμείνει πίσω όπως και στον “Βυσσινόκηπο”», σημειώνει η σκηνοθέτις, εξηγώντας ότι στη σύνθεση των χαρακτήρων διακρίνονται στοιχεία του Λοπάχιν και της Βάριας ενώ ορισμένες πλευρές του Γιάσα και της Σαρλότα αναγεννώνται, μέσα σε ένα νέο, σύγχρονο ρόλο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ειρήνη Λαμπρινοπούλου καταπιάνεται με τον Ρώσο δραματουργό. Πέρυσι παρουσίασε στην Κεφαλονιά μια διασκευή των «Τριών αδελφών», η οποία ταξίδεψε και στην Αθήνα, στον χώρο τέχνης ΠΛΥΦΑ. Στην παράστασή της, τρεις αδελφές επιστρέφουν στο πατρικό τους μετά τον θάνατο του πατέρα τους, κι έπειτα από οκτώ χρόνια στην Αθήνα, προκειμένου να το πωλήσουν. Περιμένοντας τους υποψήφιους αγοραστές, αναγκάζονται να συνυπάρξουν σε ένα σπίτι-αρχείο, με τις παλιές συγκρούσεις να αναβιώνουν και τις προσωπικές επιλογές τους να τίθενται εκ νέου υπό αμφισβήτηση.
«Οι θεματικές είναι πολλές. Με ενδιαφέρουν τα ζητήματα της οικογένειας, του σπιτιού, αλλά και η έννοια της κληρονομιάς. Η τελευταία δεν αφορά μόνο το τι αφήνουμε πίσω μας ως αντικείμενα ή ως γη· αφορά και κάτι πιο πολιτικό, το πώς έχουμε κληρονομήσει πεποιθήσεις που διαμορφώνουν το ποιοι είμαστε και την ταυτότητά μας», απαντάει η κ. Λαμπρινοπούλου όταν τη ρωτάμε τι είναι αυτό που την κεντρίζει στα τσεχοφικά έργα. «Ίσως ακόμη διστάζω να συναντήσω τον Τσέχοφ σε μια πλήρη, αυτούσια μορφή. Με ενδιαφέρει προς το παρόν να κινούμαι μέσα στο σύμπαν του και να γράφω δικά μου κείμενα, που αντλούν από τη ματιά του, με το πρωτότυπο έργο να λειτουργεί ως αφετηρία για νέες ιστορίες», καταλήγει.
«Σταφιδόκαμπος», 21-22/8, Αρχαίο Θέατρο Ήλιδας.
