Οι πρόσφατες επαφές μεταξύ Βερολίνου και Αγκυρας επιβεβαιώνουν, για ακόμη μία φορά, τον βαθύ και διαχρονικό χαρακτήρα της γερμανοτουρκικής στρατηγικής σχέσης. Πίσω από διπλωματικές ευγένειες και οικονομικές πρωτοβουλίες διαμορφώνεται ένα επικίνδυνο σκηνικό: η Γερμανία επιδιώκει να εντάξει την Τουρκία στο ευρωπαϊκό αμυντικό πρόγραμμα SAFE (μέσω της συνεργασίας των δύο χωρών και όχι ασφαλώς μέσω απευθείας δανειοδότησης), παρουσιάζοντάς την ως «ομόφρονη ή ομονοούσα δύναμη». Πρόκειται για μία πολιτική επιλογή που δεν υπηρετεί την ευρωπαϊκή ασφάλεια, αλλά τα συγκεκριμένα εθνικά γερμανικά συμφέροντα.
Δυστυχώς, η ελληνική πλευρά δείχνει να υποτιμά επανειλημμένα τη σοβαρότητα αυτών των εξελίξεων. Ο γερμανο-τουρκικός έρωτας μας υπενθυμίζει ότι οφείλουμε να επιμείνουμε ότι οι απειλές της Τουρκίας δεν είναι «διμερή ζητήματα». Ότι πρόκειται για θέματα που αφορούν τη συνοχή και την ασφάλεια ολόκληρης της Ευρώπης, όχι ελληνικό καπρίτσιο.
