Του Δημήτρη Τερζή
Υπάρχουμε κι εμείς που πενηνταρίσαμε περιμένοντας να γίνει ο πολυπόθητος δρόμος. Άλλοι δεν τον πρόλαβαν, έκλεισαν τα μάτια πριν γίνει. Άλλοι τα έκλεισαν, απότομα, βίαια, ταξιδεύοντας σ’ αυτόν. Πολλά τα σπίτια που έκλεισαν στα χρόνια που πέρασαν εξαιτίας ενός δρόμου που δεν γινόταν. Να με συμπαθάει λοιπόν ο πρωθυπουργός, αλλά όταν αποφασίζεις να μιλήσεις για όσους χάθηκαν δεν μπορείς να χαμογελάς ταυτόχρονα.
Έγιναν τα εγκαίνια ενός στοιχειωμένου έργου που θύμιζε αρκετά το γεφύρι της Άρτας. Δεν είναι άξια λόγου η κινητοποίηση των διάφορων κομματικών παρατρεχάμενων από την Πάτρα έως τον Πύργο. Και δεν είναι άξια επειδή ακριβώς γνωριζόμαστε, θα τους δούμε και θα μας δουν κι αύριο στην πόλη. Γνωρίζουμε όλοι καλά την γλυκόπικρη γεύση που αφήνει η περάτωση του έργου. Και είναι ακριβώς γλυκόπικρη επειδή άργησε πολύ και σ’ όλο αυτό το διάστημα οι απαιτήσεις ενός ολόκληρου νομού χαμήλωσαν ως εκεί που δεν παίρνει.
Κι επειδή αποδεδειγμένα ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, ο νομός έχει πλέον ανάγκη πολλά περισσότερα απ΄την κατασκευή ενός σύγχρονου δρόμου. Αφέθηκε για πολύ καιρό στη μοναξιά του και με ευθύνη των πολιτικών του εκπροσώπων, ελάχιστοι εκ των οποίων όλα αυτά τα χρόνια είδαν τη μεγάλη εικόνα. Και σιγά, σιγά η μοναξιά έγινε ερήμωση.
Αναρωτιέμαι ειλικρινά. Όλοι εκείνοι που βρέθηκαν στη φιέστα των εγκαινίων και έσπευσαν να βγάλουν φωτογραφίες με τον πρωθυπουργό, για ποιο λόγο το έκαναν; Μήπως επειδή λειτουργεί άψογα το νοσοκομείο του Πύργου; Μήπως εκείνο της Αμαλιάδας; Μήπως επειδή η τοπική οικονομία μεγαλουργεί; Να ήταν όλοι τους ευνοημένοι του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν το νομίζω, τα περισσότερα φράγκα πήγαν νότια, σε άλλους που αποδείχθηκαν καλύτεροι Γκρούεζες και με περισσότερες άκρες.
Ίσως πάλι να χαίρονται επειδή με την κατασκευή του δρόμου μειώνεται ο χρόνος που χρειάζεται για να βρεθεί κάποιος σε ένα απ’ τα νοσοκομεία της Πάτρας και να μην καταλήξει σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Κι αυτό επειδή η υγειονομική κάλυψη του νομού είναι εξαιρετικά προβληματική, με ευθύνη της κυβέρνησης. Ή επειδή πλέον οι αγοραστικές επιλογές του δεν θα περιορίζονται, η αγορά της Πάτρας είναι μεγάλη και σίγουρα πιο ανταγωνιστική από τη μικρή αγορά του τόπου τους. Αυτό βέβαια σταδιακά οδηγεί σε μεγαλύτερη ερήμωση και απαξίωση, σε περισσότερα λουκέτα, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, ο νομός θα γίνει ο παράδεισος των τουριστικών επενδύσεων και θα φάμε όλοι με χρυσά κουτάλια.
Να την ανοίξουμε κι αυτή τη την κουβέντα; Για παράδειγμα τι αφήνει η κρουαζιέρα στον νομό και σε πόσους; Πόσοι να φάνε ψωμάκι απ’ όλους εκείνους που πέφτουν σαν τα κοράκια πάνω στους τουρίστες τις λίγες ώρες που μένει το καράβι στο Κατάκολο; Να πιάσουμε τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες; Κι εκεί, για μετρημένα κουκιά μιλάμε. Προφανώς και δίνουν μεροκάματο σε ντόπιους. Την ίδια ώρα όμως μαντρώνουν χιλιάδες τουρίστες στη λογική του all inclusive με αποτέλεσμα οι τοπικές αγορές να μένουν ξεκρέμαστες.
Αν σε όλα αυτά προσθέσεις και τους κατ’ ευφημισμό επαγγελματίες που θεωρούν ότι σε δύο μήνες θα βγάλουν όλη τη χρονιά με τις τιμές που κοστολογούν τα προϊόντα τους, δένει το γλυκό. Αυτή τη λογική την είχαν στη δεκαετία του 80 οι ξενοδόχοι και οι εστιάτορες στα νησιά του Αιγαίου. Κάπως έτσι οι συγκεκριμένοι προορισμοί έγιναν απαγορευτικοί για τους Έλληνες και φιλοξενούσαν μόνο ξένους. Δυστυχώς, έφτασαν πλέον οι εποχές που και η ηπειρωτική Ελλάδα αρχίζει να γίνεται αφιλόξενη για τους ντόπιους. Το φετινό καλοκαίρι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ανησυχητικά μειωμένης κίνησης και κυρίως εσόδων.
Γι’ αυτό λοιπόν λέμε, πως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Άριστο ήταν που ολοκληρώθηκε ο δρόμος, καθώς έτσι θα μειωθούν ίσως και εξαφανιστούν τα τροχαία και δεν θα θρηνήσουμε άλλες απώλειες. Αλλά ως εκεί. Έχουν πολλά να γίνουν ακόμα για να μπορούμε να χαμογελάμε και να χειροκροτάμε ωσάν ιθαγενείς που τους ξεγελάνε με χάντρες και καθρεφτάκια.
Ο Δημήτρης Τερζής γεννήθηκε στον Πύργο και μεγάλωσε στο Κατάκολο. Σήμερα είναι αρχισυντάκτης στον ιστότοπο In.gr.
